Chwała Greków

Zarówno w Polsce, jak i we Francji, przymiotnik „bizantyński” miał kiedyś negatywne konotacje. Bizancjum przez długi czas nie cieszyło się szczególnym uznaniem w świecie nauki. Powszechnie postrzegano Bizantyńczyków jako naśladowców starożytnych tradycji, a termin „bizantynizm” sugerował nadmierny przepych, złożone struktury władzy oraz cezaropapizm. W ostatnich dekadach podejście to uległo zmianie, a książka Sylvaina Gouguenheima stanowi część nowego sposobu patrzenia na średniowieczny Wschód. „Chwała Greków” przełamuje stary stereotyp, podkreślając znaczący wkład Bizancjum w rozwój nauki i sztuki średniowiecza. Bizantyńczycy tworzyli kulturę przede wszystkim na podstawie greckich wzorców: klasycznych, hellenistycznych i późnoantycznych, pełniąc rolę pośrednika, który przekazał dziedzictwo starożytności do czasów nowożytnych. Gouguenheim odkrył, że to przekazywanie wiedzy miało miejsce już w średniowieczu, a nie dopiero po upadku Konstantynopola w 1453 roku, które często łączy się z rozpoczęciem renesansu. „Chwała Greków” oddaje hołd zarówno starożytnym twórcom literatury, historii i filozofii, jak i średniowiecznym Grekom, którzy zachowali tę kulturę i przekazali ją łacinnikom. Książka spotkała się z pozytywną recenzją dr hab. Agnieszki Heszen z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prof. Sylvain Gouguenheim, urodzony w 1960 roku, to francuski mediewista związany z Pracownią Nauk o Starożytności i Średniowieczu Uniwersytetu Lotaryńskiego oraz wykładowca w École Normale Supérieure w Lyonie. Jego badania koncentrują się na zakonach rycerskich, krucjatach i średniowiecznej transmisji wiedzy.