Bezdomnieć

W książce Iwony Mickiewicz pojawia się intrygujący neologizm - "bezdomnieć". Jest to czasownik, który kontrastuje ze słowem "odejść". O ile "odejść" ma charakter definitywny i dokonany, to "bezdomnieć" ma wymiar procesualny i niedokonany. Ten wybór terminologii nie jest przypadkowy. Bezdomność, jako stan ludzkiej egzystencji, zdaje się być zarówno tragicznym doświadczeniem, jak i ścieżką ku wolności, otwarciem na nowe, a nie zamknięciem się w dotychczasowych ramach.

"Bezdomnieć" to także ukłon w stronę wolności słowa i poezji, wyrażającej nieokiełznaną kreatywność i subtelną wrażliwość. Poezja w utworze Mickiewicz portretowana jest jako dziewczynka-trickster, buntownicza i od zawsze młoda, niewrażliwa na przemoc, manipulację czy próby jej stłumienia. Dla tej poezji nie istnieją granice między codzienną rzeczywistością a światem wyobraźni i nierzeczywistości.

Czytelnik, który zdecyduje się towarzyszyć Mickiewicz i jej bohaterce, znajdzie się w podróży przez wymyślone bariery czasu i przestrzeni, słowa i obrazu, poezji i teatru. To zaproszenie do odkrywania nowych horyzontów artystycznych przestrzeni, gdzie literatura płynnie łączy się z teatrem i wizualnym przekazem. W posłowiu Anna R. Burzyńska zachęca do podjęcia tej wyjątkowej wyprawy, która staje się jednocześnie introspekcją i odkrywaniem świata.