Leopold Buczkowski - sylwetka autora

Polski pisarz, malarz i grafik, związany z rodziną o artystycznych korzeniach. Urodził się jako syn Tomasza Buczkowskiego i Anny Zając, mając jako rodzeństwo m.in. Mariana Ruth Buczkowskiego. Od 1914 roku mieszkał w Podkamieniu koło Złoczowa, gdzie w latach 30. prowadził warsztat rzeźbiarsko-kamieniarski. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz malarstwo na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod okiem Juliana Fałata.

Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku został wzięty do niewoli. W czasach II wojny światowej najpierw przebywał we Lwowie, ale później wrócił do Podkamienia. Tam stał się świadkiem tragicznych wydarzeń, gdy ukraińscy nacjonaliści dokonali ataku, w wyniku którego stracił dwóch braci. W 1944 roku dołączył do samoobrony w Nakwaszy. Te dramatyczne doświadczenia zmusiły jego rodzinę do opuszczenia domu i przeprowadzki do Warszawy, gdzie zamieszkali przy ulicy Mysłowickiej na Dolnym Żoliborzu. Wziął udział w powstaniu warszawskim jako żołnierz Armii Krajowej. Po powstaniu został osadzony w obozie jenieckim w Pruszkowie, z którego udało mu się uciec.

Po zakończeniu wojny osiedlił się w Krakowie, gdzie zajął się ilustrowaniem książek. Od 1950 roku aż do śmierci mieszkał w Konstancinie pod Warszawą. W 1982 roku został członkiem Tymczasowej Rady Krajowej PRON, a rok później wszedł do Rady Krajowej. Został pochowany na cmentarzu w Skolimowie. W ciągu swojego życia otrzymał liczne odznaczenia, w tym Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski w 1956 roku, Nagrodę I stopnia Prezesa Rady Ministrów za całokształt twórczości w 1979 roku oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski w 1980 roku.