Jerzy Ludwiński - sylwetka autora

Jerzy Ludwiński, urodzony 2 stycznia 1930 roku w Zakrzówku Lubelskim, a zmarły 16 grudnia 2000 roku w Toruniu, był czołowym teoretykiem polskiej sztuki konceptualnej, uznanym krytykiem, dziennikarzem oraz wykładowcą na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Studia z historii sztuki ukończył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w latach 1950-1955. Jako współzałożyciel awangardowej grupy Zamek w Lublinie oraz redaktor magazynu artystycznego "Struktury", Ludwiński miał znaczący wpływ na rozwój kultury artystycznej tamtego okresu. Pisał dla licznych czasopism, takich jak "Życie Literackie", gdzie współtworzył wkładkę "Plastyka", oraz był redaktorem działu Galeria we wrocławskiej "Odrze". Jego wpływy rozpościerały się również na czasopisma takie jak "Polska", "Projekty", "Współczesność", "Kultura" czy "Biuletyn Informacyjny ZPAP".

Jerzy Ludwiński był jednym z kluczowych kreatorów polskiej sztuki konceptualnej. Współorganizował wydarzenia takie jak Ogólnopolskie Sympozjum Puławy'66 i opracowywał programy dla instytucji, takich jak Muzeum Sztuki Aktualnej we Wrocławiu, nazywany "muzeum gry". Inicjował i prowadził Galerię "Pod Moną Lisą" we Wrocławiu od 1967 do 1971 roku. Także w 1969 roku stworzył teoretyczny i organizacyjny program dla "Centrum Badań Artystycznych (CBA)", a w latach 1970-1971 prowadził Ośrodek Dokumentacji Sztuki we Wrocławiu. Jego działalność obejmowała również współorganizację wystawy grupy PHASES w Muzeum Narodowym we Wrocławiu w 1971 roku.

Jako uczestnik artystycznych plenerów w Osiekach w latach 60. i 70. oraz "Złote Grono" w Zielonej Górze (1965-1977), Ludwiński stał się ważną postacią w środowisku artystycznym. Od 1976 do 1978 roku prowadził galerię Punkt w Toruniu. Był aktywnym członkiem polskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA w Warszawie. W latach 1980-2000 wykładał na Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (od 1996 Akademia Sztuk Pięknych) w Poznaniu, gdzie jako profesor był promotorem wielu prac magisterskich i doktorskich. Angażował się też w popularyzację sztuki współczesnej poprzez prelekcje, wykłady i teksty publikowane w prasie oraz mediach radiowo-telewizyjnych od lat 70. do 90.

Ludwiński pozostawił po sobie także książkę "Epoka błękitu", wydaną po jego śmierci w 2003 roku. Jego rękopisy i twórcza spuścizna zgromadzone zostały w kolekcji CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie oraz w nowo tworzonej kolekcji Stowarzyszenia Sztuk Pięknych "Zachęta" we Wrocławiu. Jego pisma zostały zebrane w publikacjach wydanych przez Van Abbe Museum w Holandii oraz pod redakcją Jarosława Kozłowskiego w Polsce.