August Fieldorf

Książka „Archiwum Żołnierzy Wyklętych T.2” przybliża postać gen. Augusta Emila Fieldorfa, ps. "Nil", jednego z najwybitniejszych żołnierzy Armii Krajowej. Urodzony w 1895 roku, Fieldorf od młodych lat był związany z wojskiem. Uczestniczył w działaniach Legionów i Polskiej Organizacji Wojskowej podczas I wojny światowej oraz walczył jako dowódca w wojnie polsko-bolszewickiej, biorąc udział m.in. w wyzwalaniu Żytomierza i wyprawie kijowskiej. Podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku dowodził 51. Pułkiem Strzelców Kresowych w Brzeżanach. Po zakończeniu walk przedostał się do Francji poprzez Węgry, gdzie ukończył kursy sztabowe i został awansowany na pułkownika. Po upadku Francji udał się do Wielkiej Brytanii, skąd w lipcu 1940 roku powrócił do Polski jako pierwszy emisariusz Naczelnego Wodza i rządu Rzeczypospolitej, by objąć ważne funkcje w Związku Walki Zbrojnej, a następnie w AK jako inspektor Obszaru Krakowsko-Śląskiego i szef Kedywu. Jako szef Kedywu odpowiadał za akcje dywersyjne, w tym za rozkaz likwidacji Franza Kutschery. W 1944 roku został awansowany na generała brygady i odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari. Kierował także tajną organizacją "Niepodległość" (kryptonim "NIE"), przygotowaną na wypadek sowieckiej okupacji. Po wojnie, ujawniając się w 1948 roku, został aresztowany i osadzony w więzieniu, gdzie pomimo tortur nie poddał się naciskom UB. W 1952 roku, po pokazowym procesie, skazano go na śmierć. Prośby o ułaskawienie, skierowane do prezydenta Bolesława Bieruta przez rodzinę, zostały odrzucone, a Fieldorf został stracony 24 lutego 1953 roku. Jego postać została pośmiertnie zrehabilitowana w 1989 roku, a Lech Kaczyński odznaczył go Orderem Orła Białego. Miejsce pochówku generała wciąż pozostaje nieznane, choć trwają poszukiwania na Wojskowych Powązkach przez IPN.