Audytorium w Görlitz

W swojej książce Xavier Farr prowadzi czytelnika w podróż po bezkresnym oceanie, gdzie za pomocą osobistych doświadczeń z językiem zgłębia tajniki przekładu literatury i samego siebie na inne języki, tworząc unikalną poetykę. Ten kataloński poeta i tłumacz specjalizujący się w polskiej i słoweńskiej literaturze, zarówno na język kataloński, jak i hiszpański, nawiązuje do Czesława Miłosza i jego pytania o istotę poezji, która nie ratuje. Farr analizuje naturę poezji w kontekście Zagłady, istnienia w nieznanym języku oraz wyobcowania, otwierając swe rozważania symbolem upadającego Ikara. Książka kończy się opisem wykonania Kwartetu na koniec czasu Oliviera Messiaena w obozie w Grlitz w styczniu 1941 roku, gdzie publiczność stanowili więźniowie i strażnicy. Farr pisze, że poezja prowadzi go na terytoria, których eksploracja bywa bolesna, przyciągają go różne formy poezji, zwłaszcza te konfrontujące go z najtrudniejszymi do zrozumienia obszarami samego siebie i innych. Nie zabiega o poezję bólu, ale raczej o poezję nieobecności, ponieważ dla niego wiersz rodzi się z nieobecności.