2666

W powieści "2666", opublikowanej po śmierci Roberto Bolaño, można dostrzec wszelkie charakterystyczne elementy jego literackiego stylu. Ta książka porywa nas w świat pełen otwartych zakończeń i subtelnych niedopowiedzeń, gdzie narracja jest niczym starannie skonstruowana szkatułka, wiodąca nas przez skomplikowane zawiłości opowieści. W narracji tej brzmi wiele róźnorodnych głosów i stylów, które czasem wydają się trudne do pogodzenia, co zgodnie z opinią Susan Sontag czyni Bolaño „najważniejszym i najbardziej podziwianym pisarzem hiszpańskojęzycznym jego generacji”.Jednym z intrygujących fragmentów książki jest scena, w której postać Amalfitano udaje się do apteki po lekarstwa dla swojej córki. W aptece angażuje się w rozmowę o literaturze z farmaceutą, co skłania go do przemyśleń: „Jakże to żałosny paradoks. Nawet oświeceni aptekarze unikają wielkich dzieł, które choć niedoskonałe i gwałtowne, torują nowe drogi w nieznane. Wolą wybierać perfekcyjne szkice mistrzów, ignorując prawdziwą walkę, gdzie mistrzowie stawiają czoła czemuś, co nas wszystkich przeraża i paraliżuje, przynosząc krew, rany i smród”."2666" jest właśnie taką książką – dziką, niepozbawioną niedoskonałości, torującą nowe szlaki. To ostatnia wielka konfrontacja Bolaño z fundamentalnymi kwestiami zła, szaleństwa, miłości i śmierci.