Żyj szybko, kochaj głęboko

„Nie sądzę, żebyśmy kiedykolwiek mogli do kogoś należeć, a jeśli uważasz inaczej, zostaniesz zraniony.”

„Żyj szybko, kochaj głęboko” to książka, która wciąga tak bardzo, że człowiek nawet nie zauważa, kiedy przeczytał połowę, a potem nagle orientuje się, że jest późno, ale i tak nie może odłożyć. Samantha Young napisała historię Charley i Jake’a, która ma w sobie wszystko: pierwszą miłość, tragedię, ból, złość, tęsknotę i to pytanie, które męczy do końca: czy da się wrócić do kogoś, kto kiedyś złamał ci serce?

Zaczyna się od czasów, kiedy oboje są nastolatkami. Charley to taka dziewczyna, przy której każdy facet traci głowę, a Jake dopiero co przyjechał z rodzicami i od razu staje się gwiazdą. Zakochują się w siebie błyskawicznie, jakby byli dla siebie stworzeni. Plany na przyszłość, wspólne marzenia, ta cała szaleńcza energia młodości. Wszystko wygląda idealnie, aż do jednej imprezy urodzinowej byłego chłopaka Charley. Tam dochodzi do tragedii i nagle wszystko się wali. Ludzie obwiniają Jake’a, on zrywa z Charley i wyjeżdża z miasta na zawsze. Ona zostaje z poczuciem, że dała mu wszystko, a on po prostu odszedł.

Przewijamy o cztery lata do przodu. Charley próbuje żyć normalnie, wyjeżdża na studia do Szkocji, żeby zacząć od nowa. I co? Na imprezie spotyka Jake’a. Z dziewczyną. Serce pęka na pół, ale on nie daje jej spokoju. Chce rozmawiać, wyjaśniać, zbliżyć się. A ona? Zraniona, wściekła, nieufna. Stara się go unikać, ale uczucia nie pytają o pozwolenie. I właśnie to napięcie między nimi jest najlepsze w całej książce. Czuć, że coś między nimi zostało, że nie zgasło, tylko czekało na okazję, żeby wybuchnąć.

Charley bardzo mi się spodobała. Nie jest słaba, nie płacze w kącie, tylko naprawdę walczy ze sobą. Ma charakter, jest zdeterminowana, ale jednocześnie ludzka, bo po tym, co przeszła, nie potrafi po prostu zapomnieć i udawać, że nic się nie stało. Jake też nie jest płaski. Na początku wydaje się tym „złym chłopakiem”, ale im dalej, tym bardziej widać, że ma swoje powody, swoje lęki i że nie wszystko jest tak czarne i białe, jak wyglądało na początku.

Samantha Young genialnie przeplata przeszłość z teraźniejszością. Dzięki temu stopniowo dowiadujemy się, co naprawdę się stało tamtej nocy i dlaczego Jake postąpił tak, a nie inaczej. To buduje napięcie, bo czytelnik wie więcej niż Charley i czeka, aż ona w końcu zrozumie. Dialogi są naturalne, czasem sarkastyczne, czasem bolesne, ale zawsze pasują do sytuacji. Chemia między bohaterami iskrzy od pierwszej wspólnej sceny i nie gaśnie do końca.

Nie jest to jednak książka bez wad. Momentami dramatyzm jest trochę podkręcony, a niektóre decyzje bohaterów sprawiają, że człowiek przewraca oczami i myśli „serio, znowu?”. Ale to typowe dla romansów i nie psuje ogólnego wrażenia. Bo ta historia ma serce. Ma emocje, które bolą, ale też dają nadzieję. Końcówka zostawia człowieka z uśmiechem, ale takim, który ma w sobie trochę goryczy, bo życie nie zawsze jest bajką.

„Żyj szybko, kochaj głęboko” to książka o miłości niewinnej i szalonej, takiej, o której marzy się w młodości i wspomina przez całe życie. Polecam każdemu, kto lubi romanse z emocjami, silnymi bohaterami i historią, która nie pozwala o sobie zapomnieć. To nie jest lekkie czytadło na jeden wieczór, to coś, co zostaje w głowie na dłużej.