Źrebię puchacza i tabloidu

Dziecko znajdujące się w sytuacji wojny jest zawsze ofiarą, niezależnie od tego, po której stronie konfliktu się urodziło. W historii zapisały się tragiczne losy "wilczych dzieci" – wojennych sierot z terenów obecnej Warmii, Mazur oraz Obwodu Kaliningradzkiego, które jeszcze długo po zakończeniu II wojny światowej kryły się w leśnych ostępach. Gdy Armia Czerwona wkroczyła do Prus Wschodnich, zainicjowała tym samym upadek Trzeciej Rzeszy, co skutkowało bolesnymi rozliczeniami ze strony Sowietów za zbrodnie nazistów na froncie wschodnim. Marsz czerwonoarmistów naznaczyły brutalne akty przemocy, grabieże oraz zniszczenia, które nie oszczędzały nikogo. Śmierć matek pozostawiała dzieci, często bardzo młode, samotnie walczące o przetrwanie. Szacuje się, że nawet dziesięć do dwudziestu tysięcy sierot ukrywało się w lasach i ruinach. Aby zdobyć żywność, te dzieci przemierzały pieszo duże odległości i przekradały się na Litwę, gdzie przez długie miesiące lub lata żyły w skrajnej nędzy, przenosząc się z jednej wioski do drugiej w poszukiwaniu jedzenia. Historia nadała im miano "wilczymi dziećmi".