Zerkając na południe

Kilka chwil temu Iwona pożegnała się z Arturem na przystanku autobusowym. Choć jej chłopak już odjechał w stronę Wrocławia, wciąż stała, zatopiona w myślach o ostatnich wspólnych chwilach. To rozstanie na kilka dni stało się rutyną. Idealizowała je, choć wiedziała, że na dłuższą metę nie przynosi nic dobrego. Zamiana słów z przyjaciółką Kasią była nieco krępująca, bo ta zastała ją w momencie rozmarzenia. Kasia z nutą ironii zauważyła, że Iwona wciąż tkwi na przystanku. Strofowała ją za wybór chłopaka z daleka, jednocześnie przypominając, że życie mogło być prostsze. Iwona przyznała Kasia trochę racji, ale poprosiła, by zmieniły temat i poszły dalej. Przyjaźń z Kasią sięgała ich dzieciństwa, trwała nieprzerwanie od ponad trzydziestu lat. Razem dorastały, bawiły się, planowały przyszłość. Obie ukończyły filologię słowiańską, zafascynowane kulturą Czech. Choć wyjazd do tego kraju brzmi kusząco, na razie pozostaje w sferze planów, jako że obie pracują w szkole i spłacają kredyty studenckie. Najstarsze w swoich rodzinach, planują wyprowadzkę z domu, choć sytuacje rodzinne bywają skomplikowane. Iwona, mając już żonatego brata, pragnie większej przestrzeni, ale na razie musi radzić sobie z ciasnym mieszkaniem. Wspólne mieszkanie z Kasią również stało się odległym pomysłem, gdy przyjaciółka zdecydowała się zamieszkać z Jankiem. Teraz Iwona stoi przed wyzwaniem życia samodzielnego. Czy to znak, że czas na nowe decyzje?