Zapiski dla zabicia czasu

Klasyka japońskiej literatury konfesyjnej to dzieło autora, który jako poeta specjalizujący się w wierszach typu tanka żył na przełomie XIII i XIV wieku. Młodość spędził w służbie cesarskiego dworu, ale kilka lat później zdecydował się na życie jako buddyjski mnich w odosobnieniu. Większość życia spędził samotnie, gdzie przelał na papier swoje refleksje, wspomnienia oraz obserwacje. W swoich zapiskach zawarł różnorodne spostrzeżenia, poczynając od opisów ówczesnych zwyczajów i form artystycznych w Japonii, aż po uniwersalne refleksje dotyczące ludzkiej natury, przyrody i przemijania. Jego styl cechuje nie tylko piękno języka, ale i subtelny humor. Zbiór ten został wstępnie przedstawiony przez tłumacza Henryka Lipszyca. Autor reflektuje nad nietrwałością życia, wyrażając pogląd, że to właśnie przemijanie czyni je pięknym. Rozważa, że życie bez końca pozbawione byłoby melancholijnej urody, jak rosa na równinie Adashino czy dym znad Toribeyamy. Zauważa, że przekroczenie czterdziestego roku życia prowadzi do większego przywiązania do spraw ziemskich, co może stopniowo zacierać zdolność do dostrzegania piękna świata.