Wyrwane z życiorysu

Powieść "Wyrwane z życiorysu" Romana Gilety to prawdziwie wyjątkowe dzieło literackie. Autor we wstępie określa swoje opowiadania jako historie o wszystkim i niczym jednocześnie. Dlaczego tak właśnie? Gileta podkreśla, że w dzisiejszych czasach każdy może pisać na dowolny temat. Swoboda twórcza wynika z prawa do wolności słowa, a ograniczenia pojawiają się tylko wtedy, gdy ta wolność zostaje zakłócona. Autor prowadzi z czytelnikiem ciekawą rozmowę, zadając pytania i odpowiadając na nie w sposób zaskakująco prosty i bezpośredni. "O czym pisze?" pyta jego wewnętrzne JA. "O niczym", odpowiada sam sobie. Tego rodzaju paplanina staje się, według niego, formą narracji, w której rozmaite głosy tworzą jeden wielki chaos komunikatów. Ta książka stoi w opozycji do twórczości Olgi Tokarczuk, Joanny Bator, Jerzego Pilcha, Janusza Głowackiego, a także Marcelego Prousta czy Sigmunda Freuda. Wyróżnia się tym, że nie odnosi się do żadnych fikcyjnych opowieści – to zapis tu i teraz. Zachęcam do lektury tego niezwykłego dzieła, dającego niepowtarzalną okazję do refleksji nad rzeczywistością wyjętą z życiorysu samego autora.