Wuwa 1929-2009 The Werkbund Exhibition in Wroclaw

Angielskojęzyczne wydawnictwo dedykowane jest prezentacji założeń i materiałów archiwalnych dotyczących wzorcowego osiedla WUWA we Wrocławiu. To eksperymentalne osiedle powstało w 1929 roku na terenie ograniczonym przez dzisiejsze ulice Zygmunta Wróbleskiego, Tramwajową, Edwarda Dembowskiego, Zielonego Dębu oraz Mikołaja Kopernika. Projekt współfinansowało wrocławskie Towarzystwo Budowy Osiedli, a jego realizacja była możliwa dzięki inicjatywie Werkbundu oraz współpracy z lokalnymi władzami budowlanymi. Do współpracy zaproszono jedenastu architektów: Paula Heima, Alberta Kemptera, Theodora Effenbergera, Ludwiga Moshamera, Heinricha Lauterbacha, Paula Huslera, Moritza Haddę, Emila Langego, Gustava Wolfa, Hansa Scharouna oraz Adolfa Radinga. Urbanistyczną koncepcję osiedla opracowali Heinrich Lauterbach i Adolf Rading, a w procesie projektowania budynków oraz urządzania wnętrz uczestniczyły członkinie Związku Gospodyń Domowych z Wrocławia.

Osiedle miało na celu prezentację nowoczesnych, tanich mieszkań o niewielkiej i średniej powierzchni, które w tamtym okresie miały ogromne znaczenie społeczne. Wprowadzone innowacyjne technologie i materiały były testowane na trudne warunki klimatyczne regionu śląskiego. Paul Husler pisał o potrzebie dążenia do dostępu słońca, powietrza i przestrzeni zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz pomieszczeń. Budowa trwała jedynie trzy miesiące i obejmowała różnorodne budynki mieszkalne: wielorodzinne domy czynszowe (w tym klatkowe, galeriowe i wysokościowe), domy jednorodzinne w zabudowie szeregowej, a także domy wolnostojące o wyższym standardzie. Jednocześnie eksperymentowano z rozwiązaniami funkcjonalnymi układu wnętrz. Wykończone domy można było zwiedzać przez trzy i pół miesiąca, po czym wynajęła je Wrocław SA na dwa lata w celu przetestowania praktycznego zastosowania nowej architektury. Po zakończeniu wystawy na tym terenie uformowała się artystyczna dzielnica, która przyciągnęła pracowników Akademii Sztuki, architektów, śpiewaków i pisarzy. Domy, uznane przez niektóre konserwatywne kręgi za ultranowoczesne, stały się symbolem nowoczesnej architektury i kultury.