Wszystko przed nami (pocket)

Mam wrażenie, że „Wszystko przed nami” to jest dokładnie ten typ romansu, który w normalnych warunkach powinien mnie momentami męczyć, a jednak kompletnie mnie kupił. Bo jak to brzmi na sucho? Szkocja, trudna przeszłość, wielkie uczucia, znikający facet, bohaterka, która ma się pozbierać, potem znowu on, znowu emocje. Niby nic nowego. A jednak Samantha Young zrobiła z tego coś, co po prostu się chłonie.

Najbardziej zdziwiło mnie to, że ja tej książki nie czytałam dla samego romansu. Serio. Okej, chemia jest, Aidan jest wiadomo jaki, Nora też ma swoją energię, ale ja przede wszystkim wkręciłam się w jej życie. W to, jak ona się zmienia, jak raz jest totalnie pogubiona, raz wkurzona, raz zbiera siebie z podłogi i próbuje udawać, że już wszystko ogarnia. To nie jest bohaterka, którą się podziwia z daleka. Raczej taka, na którą patrzysz i myślisz: dobra, może czasem robisz głupoty, ale przynajmniej jesteś prawdziwa.

I to jest chyba rzecz, która najbardziej odróżnia tę książkę od wielu podobnych historii. Tu czuć czas. Czuć, że życie nie dzieje się bohaterom w weekend. Czuć, że coś się w nich odkłada, że emocje nie biorą się znikąd, że ludzie po kilku latach nie są już tymi samymi ludźmi. Bardzo lubię takie rzeczy, bo od razu łatwiej mi uwierzyć w całą historię. Nie dostaję instant dramy i instant miłości, tylko coś bardziej rozciągniętego, trochę bardziej gorzkiego.

Aidan? No dobrze, wiadomo, że on ma działać. I działa. Ale nie dlatego, że jest po prostu „tym facetem”, którego wszyscy mają kochać. Dla mnie on był ciekawszy wtedy, kiedy mnie wkurzał, niż wtedy, kiedy miał być idealny. Bo on momentami naprawdę zachowuje się tak, że chce się nim rzucić o ścianę. I to jest akurat plus. Nie lubię bohaterów zrobionych pod wzdychanie na komendę. Wolę takich, przy których coś czuję, nawet jeśli jest to chwilami zwykła irytacja.

Bardzo podobało mi się też to, że ta książka nie jest cały czas „ładna”. Ma w sobie emocjonalny bałagan. Taki nieupiększony. Coś się nie składa, ktoś czegoś nie mówi, ktoś nie umie udźwignąć własnych uczuć i potem wszystko się sypie. Dzięki temu to nie jest romantyczna pocztówka, tylko historia, w której ludzie naprawdę sobie komplikują życie. Chwilami aż za bardzo, ale może właśnie dlatego tak dobrze się to czyta.

I teraz ważne: tak, było trochę cringe'u. Takiego klasycznego romansowego, że czytasz scenę i myślisz „ojej, no dobra, trochę za mocno”. Ale nie było tego tyle, żeby mi zepsuć odbiór. Raczej taki pakiet startowy gatunku. W zamian dostałam klimat, który serio mi siadł. Szkocja w tej książce nie jest dekoracją. Ona robi nastrój. Dodaje tej historii czegoś chłodnego, trochę surowego, a jednocześnie bardzo romantycznego. I ja to kupuję za każdym razem.

Jeśli miałabym porównać Young do innych autorek, to dla mnie ona jest gdzieś między Colleen Hoover a Abby Jimenez, tylko bez tego przesadnego ciśnienia na emocjonalny rollercoaster i bez komediowego zagadywania wszystkiego. Ma więcej miękkości niż Hoover i mniej „patrz, jakie to zabawne i życiowe” niż Jimenez. A momentami przypominała mi trochę Brittainy C. Cherry, ale w lżejszej, bardziej przystępnej wersji. Taka autorka od historii, które chcą cię trochę ukuć, ale jednak bardziej cię przytulić niż rozwalić.

I chyba właśnie tego się po tej książce nie spodziewałam. Że ona będzie bardziej przytulna niż dramatyczna, mimo że dzieje się tam sporo rzeczy, które mogłyby pójść w totalny melodramat. Young na szczęście tego nie robi. Nie dociska każdej emocji na siłę. Pozwala tej historii oddychać. Dlatego nawet jak coś było przewidywalne, to nie miałam z tym problemu.

W sumie najlepiej opisuje mój odbiór to, że po skończeniu nie pomyślałam „ale świetna fabuła”, tylko „kurde, dobrze mi tam było”. A to dla mnie w romansach naprawdę dużo znaczy. Nie każda książka musi być wielka. Nie każda musi mnie zmieść. Czasem wystarczy, że wejdzie pod skórę i zostawi po sobie ten lekki ucisk w sercu, jak po czymś słodkim, ale jednak trochę bolesnym.

Więc tak, „Wszystko przed nami” nie jest idealne. Bywa schematyczne, bywa odrobinę za bardzo romansowe, czasem aż się prosi o mniejszą ilość dramatycznych odruchów. Ale jednocześnie ma w sobie coś bardzo wciągającego. I ja to coś totalnie kupiłam.