Wrony

Według wielu czytelniczek jest to książka, która na długo pozostaje w pamięci. Po jej przeczytaniu, ze względu na los głównej bohaterki, miałam wręcz ochotę o niej zapomnieć. Nie dlatego, że jest zła, ale dlatego, że porusza trudne emocje i zostawia po sobie ciężar, od którego niełatwo się uwolnić.
Poznajemy rodzinę, która z pozoru funkcjonuje prawidłowo – pełną, zwyczajną, niczym niewyróżniającą się. Autorka spokojnie buduje jej obraz, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy dysfunkcji. Wszystko zaczyna się niewinnie: od narastającego niezadowolenia matki, bierności ojca oraz siostry, która zdaje się akceptować istniejący stan rzeczy. W samym centrum tego rodzinnego chaosu znajduje się mała dziewczynka – inteligentna, zdolna, wrażliwa, a jednocześnie nierozumiana, tłamszona i pozbawiona poczucia bezpieczeństwa.
Z każdą kolejną stroną frustracja matki eskaluje, a bezczynność ojca staje się coraz bardziej przytłaczająca. Atmosfera domu gęstnieje do tego stopnia, że napięcie staje się niemal namacalne. Petra Dvořáková pokazuje historię z dwóch perspektyw – matki i dziecka – pozwalając czytelnikowi dostrzec, jak różnie można postrzegać te same wydarzenia.
Istotną rolę odgrywa również szkoła, która zamiast dostrzec problem i odpowiednio zareagować, nie potrafi skutecznie pomóc, pozostawiając dziecko samo z jego cierpieniem.
„Wrony” to książka o trudnej, ale niezwykle ważnej tematyce. Opowiada o krzywdzie dzieci, o przemocy, która nie zawsze pozostawia widoczne ślady, oraz o konsekwencjach obojętności dorosłych. To poruszająca, momentami bolesna lektura, która zmusza do refleksji i jeszcze długo po zakończeniu nie daje o sobie zapomnieć.