Wrocław. A book for writing

Sprzyjający wiatr uniósł ich wysoko nad brzegiem Odry, a następnie poprowadził ponad dachami uniwersytetu oraz wzdłuż ulicy Nożowniczej, zostawiając za sobą mury starego więzienia. Kontynuowali swój lot w kierunku ciemnej wieży kościoła św. Elżbiety, której galeryjka na szczycie była zabezpieczona kratami, aby odstraszyć samobójców. Przecięli powietrze tak blisko wieży, że niemal zahaczyli lewym skrzydłem o jej miedziany hełm. Było to na tyle ekscytujące, że Pogo miał ochotę zawrócić i dotknąć blachy hełmu ręką. Następnie wykonali szeroki zakręt nad Kiełbaśniczą, zwolnili nieco tempo i ustawili skrzydła w równowadze, majestatycznie przemierzając przestrzeń nad Rynek. To wszystko działo się, kiedy zachodzące słońce oświetlało ich jak dwóch braci, płynnie frunących z szumem i furkotem skrzydeł.

Podczas przelotu nad Rynkiem zauważyli białą plamę fontanny poniżej, której szklane tafle migotały w świetle. Ludzie zebrani wokół fontanny entuzjastycznie machali do nich, krzycząc coś w ich kierunku. Odpowiadając na te okrzyki, lotnicy żartobliwie zakołysali skrzydłami, a następnie, delikatnie unoszeni przez niewidzialną dłoń powietrza, miękko opadli, jeden po drugim, na szczyt spadzistego dachu wrocławskiego ratusza.