Wierność. Wspomnienia o Zbigniewie Herbercie

Zbigniew Herbert jawi się jako człowiek pełen sprzeczności: czuły, ale potrafiący być oschły, wielkoduszny, lecz czasem pamiętliwy, zarówno zaangażowany, jak i zdystansowany. To osoba, która łączy w sobie odwagę i ostrożność, jest zarówno uporządkowanym klerkiem, jak i miłośnikiem przyjemności życia. Herbert potrafił być nieśmiałym awanturnikiem i uczniem, który stał się mistrzem. Był estetą, który dostrzegał brzydotę świata, a jako podróżnik pragnął mieć swoje stałe miejsce powrotu. Jego osobowość była pełna przeciwieństw: hojny, lecz czasami chciwy, empatyczny, ale bywał też egoistyczny, stały w zmienności. Taki dwubiegunowy charakter był źródłem jego niepokoju i poszukiwań.W książce poświęconej Herbertowi wypowiadają się jego krewni, przyjaciele z lat młodości, koledzy ze studiów, kobiety, które kochał, oraz liczni przedstawiciele środowisk artystycznych: pisarze, malarze, tłumacze, wydawcy, redaktorzy, dziennikarze, aktorzy i jego wielbiciele. Ich wspomnienia pełne są ambiwalentnych opowieści o artyście i jego twórczości, miejscach, które odwiedzał, listach, które pisał, dzieciństwie i starości, miłości i wrogości, radości i bólu, a także realiach życia w PRL i wyjazdach na Zachód. Herbert był wierny pomimo ciągłych zmian – wierny swoim ideom, ludziom, miejscom, dziełom sztuki i samemu sobie.W korespondencji z Barańczakiem, autor "Pana Cogito" przyznał: „Jestem zdania, że moje życie było przeciętne, zbyt przeciętne, jak na moje doświadczone pokolenie”. Czy takie spojrzenie rzeczywiście oddaje całą prawdę o jego życiu?