W słoneczku. Jak przed wojną

Szesnasty, zamykający cykl, tom "Opowiadań przedjennych" autorstwa Stefana Wiecheckiego, znanego jako Wiech, to hołd dla Warszawy i jej mieszkańców. Wiech, jako jeden z najbardziej warszawskich pisarzy, nie tylko odmalowuje barwy miasta, ale i tworzy język, którym posługują się miejscowi drobni cwaniacy. Przyglądając się światu z perspektywy przeciętnego mieszkańca, jak "Walery Wątóbka", Wiech wychwytuje absurdalności, wady i zalety otaczającej rzeczywistości. Jego specyficzny styl pozwala na subtelną krytykę, a jednocześnie zachowuje najcenniejsze elementy – żart, śmiech i przymrużenie oka.Sam autor przyznał, że chociaż jest pytany o udział w tworzeniu warszawskiej gwary, uważa się jedynie za jej odtwórcę. Czasami, na bazie istniejących zwrotów, kreował coś nowego, ale były to rzadkie przypadki. Gwara ta praktycznie już zanika, co sprawia, że wracamy do Wiecha z tęsknotą za dawnymi czasami, ale przede wszystkim z uznaniem dla jego talentu. Michał Choromański cenil Wiecha jako jednego z najlepszych współczesnych pisarzy polskich.W tym zbiorze znajdują się reportaże, które dotychczas nie były publikowane w książkowej formie. Pochodzą one głównie z lat 1938-39, z czasów przed wybuchem II Wojny Światowej, i były zamieszczane w gazecie "Dobry Wieczór. Kurier Czerwony". To teksty różniące się od opowiadań Wiecha z tego okresu, opublikowanych już wcześniej w tomie "Kusicielka w opałach". Dla tych, którzy sięgną po Wiecha, czeka wiele uśmiechu. Ten tom jest szczególny, ponieważ stanowi finalny element wieloletniej pracy nad pełną edycją przedwojennych utworów Wiecha, której nie zdążył dokończyć Robert Stiller. Jego wskazówki były jednak nieocenioną pomocą w realizacji tego projektu.