W cieniu rozkwitających dziewcząt. Cykl W poszukiwaniu straconego czasu. Tom 2

W cieniu rozkwitających dziewcząt to dzieło wyjątkowe i niemal nieuchwytne dla jednej definicji. Arcydzieło to coś, co wszyscy uznają za niezwykłe, ale dojście do takiego konsensusu bywa czasochłonne. Musi wytrzymać próbę czasu, chociaż czasami na pewien okres zostaje zapomniane. Kluczowe jest również to, że musi posiadać pewien tajemniczy element, który pozwala mu spełniać te wszystkie kryteria. Ważne, że nie musi być ono skończone czy perfekcyjnie dopracowane, jak w przypadku dzieł Kafki, Musila, czy „Tristrama Shandy’ego”. Jedną z cech charakterystycznych arcydzieła jest jego oporność na sztywne klasyfikacje gatunkowe, a z upływem czasu zyskuje dodatkowe znaczenia. Przykładem jest „W poszukiwaniu utraconego czasu”, które, niezależnie od wszystkiego, stało się również fascynującą powieścią historyczną, znakomicie oddającą ducha swojej epoki. Obrazuje ona, co kryło się za uwodzicielskim obliczem końca XIX wieku. Prawdziwą wielkość dzieła zauważamy, kiedy odkrywamy, że to ono przenika w nas i opowiada nam o nas samych; niezapomniane przypadki bohaterów, nawet w najbardziej dziwacznych scenografiach, jak w „Guliwerze” Swifta, pozostają z nami na zawsze. Jestem całkowicie przekonany, że „W poszukiwaniu utraconego czasu” w pełni spełnia te wszystkie wymagania.