Uwięziona

Przyznam, że sięgając po „Uwięzioną”, spodziewałam się zupełnie innej historii. Początkowe rozdziały zapowiadały dość standardową fabułę, jednak z każdą kolejną stroną coraz częściej łapałam się na myśli: „co za absurdalna historia”. Mimo to, znając siebie, nie lubię zostawiać książek niedokończonych, dlatego postanowiłam czytać dalej.
Autorka przedstawia sytuację, która wydaje się mało realistyczna, choć nie całkowicie niemożliwa. Bogaty mężczyzna staje przed faktem uprowadzenia młodej kobiety i zamiast doprowadzić do jej uwolnienia, stopniowo staje się częścią jej niewoli. Początkowo jego zachowanie wydaje się racjonalne – deklaruje, że wypuści dziewczynę, jeśli będzie przestrzegać określonych zasad. Z czasem jednak jego podejście zaczyna się zmieniać, a on sam przeobraża się w osobę, której wcześniej prawdopodobnie by nie rozpoznał.
Dialogi nie należą do najmocniejszych stron powieści. Często wydają się powierzchowne i mało naturalne, co utrudnia pełne zaangażowanie się w historię. Interesująco wypada natomiast próba ukazania psychologii oprawcy oraz jego stopniowej obsesji. Niestety zestawienie tego z dużą naiwnością głównej bohaterki sprawia, że wiele sytuacji traci na wiarygodności.
„Uwięziona” to książka, którą czyta się szybko i bez większego wysiłku. Nie jest to jednak historia, która na długo pozostaje w pamięci ani skłania do głębszych refleksji. Mimo dostrzegalnych wad postanowiłam kontynuować serię, przede wszystkim z ciekawości, jak autorka rozwinie tę relację i do jakiego finału doprowadzi swoich bohaterów. To lektura raczej dla osób szukających lekkiej, emocjonalnej historii niż realistycznego obrazu toksycznej relacji.