Udawajmy, że to się nie wydarzyło

W książce "Udawajmy, że to się nie wydarzyło", Jenny Lawson, znana blogerka z USA, opowiada o swoim nietypowym dorastaniu w teksańskiej prowincji. Jej ojciec kolekcjonował wypchane zwierzęta, a matka kierowała się zasadą, że "co cię nie zabije, to cię wzmocni". Lawson z przymrużeniem oka porusza poważne tematy takie jak depresja, stany lękowe i poronienie, przeplatając je humorem i ekscentrycznymi anegdotami. W książce nie boi się łamać tabu, oferując szczere i pełne dystansu spojrzenie na trudne aspekty życia, co przyczyniło się do jej sukcesu na liście bestsellerów "New York Timesa".

Sylwia Chutnik opisuje Lawson jako mieszankę wyobraźni Pippi Langstrumpf, śmiałości Leny Dunham z serialu "Dziewczyny" i dowcipu Sarah Silverman. Pomimo licznych dygresji i zmieniających się wątków, czytelnik szybko zatraca się w opowieści, śmiejąc się do łez, a jednocześnie dostrzegając podwarstwy opowieści o biedzie i osobistych zmaganiach.

„Marie Claire” określa Lawson jako bystrą, zabawną i jedyną w swoim rodzaju, podczas gdy „People” podkreśla jej zdolność do łączenia komizmu z budującym przesłaniem. „O, The Oprah Magazine” docenia jej umiejętność szczerego opowiadania o trudnych aspektach życia. Neil Gaiman, autor bestsellerów, zauważa, że czytelnicy będą się śmiali na głos, choć mogą czuć wyrzuty sumienia, co sprawia, że lektura ta jest szczególnie intrygująca.