Tyniecka Ikebana

Kilkanaście lat poświęconych na aranżację kwiatów w kościele tynieckim od 1991 do 2005 roku oraz sześć lat intensywnej pracy nad podręcznikiem "Kwiaty w kościele. Tajemnice układania" (tom 1–3b, wydanie 1999–2000, 2007), pozwoliło mi na zgromadzenie istotnego doświadczenia. Nowe perspektywy otworzyła praca nad zasadami w latach 2009–2010, które miały zaspokajać liturgiczne potrzeby w ramach projektu "tyniecka ikebana" z koncepcją "kwiatów w liturgii" oraz "kwiatów u ciebie". W tym miejscu dzielę się swoimi doświadczeniami.Spotkanie z japońską ikebaną otworzyło przede mną nowy język wyrazu, niezwykle inspirujący. W książce "Kwiaty w kościele" bazowałem głównie na ideach szkoły Sōgetsu, z niewielkimi uzupełnieniami na bazie form szkoły Ikenobo. Przecieranie nowych szlaków zawsze wiąże się z wyzwaniami. Japońskie szkoły ikebany chronią swoje osiągnięcia z dużą dbałością o prawa autorskie i estetykę form, uznając swoje podstawowe style i ich warianty za nienaruszalne. Dla mnie jednak najważniejszym aspektem była zawsze treść zawarta w czytaniach mszalnych i modlitwach liturgicznych, do której poszukiwałem odpowiedniej formy.Chociaż japońskie szkoły zezwalają na dowolność formy w stylu wolnym, to w podstawowych stylach także szukałem rozwiązań odpowiednich dla przekazu liturgicznego, czasem pozostając wiernym formie, a innym razem wprowadzając drobne modyfikacje. Nawet niewielkie zmiany były jednak często uznawane za niezgodne z regułami.Na podstawie zebranych doświadczeń, schematy które opracowałem, nie są dla mnie nienaruszalnymi ramami. Mają one jedynie sugerować potencjalne kierunki rozwoju. Kluczowy pozostaje pełen przekaz orędzia liturgicznego, co oznacza, że każde przekształcenie jest akceptowalne, jeśli znajduje uzasadnienie w orędziu. Chociaż równowaga między przekazem a formą jest ważna, kładę większy nacisk na treść niż na jej potencjalnie puste odwzorowanie.