Teoria tańca w polskiej praktyce

Eksperci i ekspertki w dziedzinie choreologii oraz krytyki tańca są często znani głównie z tytułów swoich dzieł, a ich życiorysy pozostają nieodkryte dla szerszej publiczności. Kuratorzy, menadżerowie, producenci i organizatorzy działają zwykle za kulisami, a ich wkład bywa niedostrzegany. Jest to paradoksalnie oznaka ich skuteczności. Konieczne jest, by zauważać wysiłek tych, którzy wspierają rozwój tańca i choreografii, dokumentują jego osiągnięcia, analizują je oraz przyczyniają się do jego popularyzacji i rozwoju. Działalność osób, które nie są bezpośrednio związane z tworzeniem tańca, często wymaga olbrzymiego zaangażowania i bywa równie wymagająca jak praca samych artystów.

Taniec jest nie tylko formą artystycznego wyrazu twórcy, ubogacając doświadczenia emocjonalne i intelektualne widowni. Jest także przedmiotem zaawansowanych badań naukowych z dziedziny nauk humanistycznych, przyrodniczych i ścisłych, a także pracy analitycznej i krytycznej. Często postrzegany jako trywialny, taniec jest w rzeczywistości istotną dziedziną sztuki, która niesie bogactwo wiedzy o człowieku oraz kulturze, w której on żyje i którą współtworzy. Moim celem jest popularyzacja wiedzy o osiągnięciach osób zasłużonych dla polskiej myśli naukowej o tańcu i ułatwienie dostępu do tej wiedzy.