Ten głód

Sięgnąłem po „Ten głód” trochę z ciekawości i nie spodziewałem się, że aż tak mnie wciągnie. To jedna z tych książek, które zaczynasz czytać „na chwilę”, a kończysz kilka godzin później, bo po prostu chcesz wiedzieć, co będzie dalej. Historia jest momentami mocna i daje do myślenia - szczególnie jeśli chodzi o to, czego ludzie naprawdę pragną i jak daleko są w stanie się posunąć, żeby to zdobyć.

Bohaterowie nie są idealni i właśnie to jest w nich najlepsze - łatwo się w nich przejrzeć albo chociaż zrozumieć ich decyzje. Styl pisania jest prosty i przyjemny, więc książkę czyta się szybko, ale jednocześnie zostawia po sobie jakiś ślad. Po skończeniu jeszcze chwilę o niej myślałem, co nie zdarza mi się często.

Moim zdaniem to dobra propozycja dla osób, które lubią historie z emocjami i nutą refleksji, ale bez przesadnego „przekombinowania”.

TW: przemoc, morderstwo, kanibalizm, graficzne opisy profanacji zwłok
Trudno mi jednoznacznie polecić albo odradzić, bo trochę czuję, że to nie literatura dla mnie. Podam po prostu wady, z którymi trzeba się liczyć, jeśli wam one nie przeszkadzają, to może być coś dla was.

Głównym problemem była dla mnie bohaterka. Krytyczka kulinarna po pięćdziesiątce, bezdzietna, niezamężna, opowidająca historię zza krat. Nie da się jej polubić, cały czas nazywa się psychopatką, co ma tłumaczyć jej bezduszne decyzje i podejście do świata, ale z czasem denerwuje, bo ile razy król musi przypominać, że jest królem...
W moim odczuciu książka jest nudna. Jest to mocno subiektywne, ale obiecano mi historię życia morderczyni, a dostaję opis zupełnie normalnego dzieciństwa, relacji z różnymi osobami, w tym najlepszą przyjaciółką, ekscesów seksualnych (opisanych drobiazgowo) z przypadkowymi mężczyznami i kobietami i morderstwa. Wszystko bardzo suche, momentami przeplatane filozoficznymi dygresami o dobru i złu, sensie życia, kanibalizmie i pięknie.
Książka udaje, że jest artystycznym eksperymentem, ale w tym zakresie też nie dowozi, bo tak naprawdę nie ma niczego pięknego i odważnego ani w kanibalizmie, ani w seksie, ani w mordowaniu.
No i tak, jest tu baaaardzo dużo seksu. Momentami za dużo, bo nie wnosi niczego do fabuły.

Z plusów no to na pewno sama historia, jeśli ktoś takie lubi. Narracja też może być zaletą, jeśli ktoś takie lubi, to taka bohaterka, która denerwuje, gdy oddycha, idealna do hate-read. Można też przeczytać dla mistrzowskich opisów jedzenia, bo one zasługują na 5 gwiazdek. Niestety cała reszta jest z nimi w pakiecie.

Co prawda to mój pierwszy horror o kanibalizmie, ale jestem przekonana, że jeśli zależy wam na tym konkretnym tropie, to znajdziecie lepsze. Natomiast mimo wszystko jeśli zajawka was zaintrygowała, dajcie szansę, bo to zdecydowanie nie jest książka do zapomnienia.