Tam, gdzie nie ma końca

Siedzę i myślę, jak to napisać, żeby nie wyszło jak wszystkie inne recenzje, które pewnie już czytałaś. Bo „Tam, gdzie nie ma końca" to nie jest książka, którą da się ot tak opisać. Ona jest dziwna. W dobrym sensie.

Zacznijmy od tego, że Rachel mnie wkurzała. Strasznie. Przez większość książki miałam ochotę nią potrząsnąć i powiedzieć, dziewczyno, ogarnij się. Ale jednocześnie rozumiałam każdy jej ruch, każdą decyzję, każdą głupotę. Bo tak to jest z ludźmi. Nie zawsze robimy to, co powinniśmy. Czasem robimy to, co musimy. A Rachel musiała uciec. Musiała zostawić wszystko za sobą i pojechać na tę głupią Dominikanę, gdzie miał być jej miesiąc miodowy z facetem, który ją zostawił.

William to z kolei typ faceta, którego albo się kocha, albo nienawidzi. Ja go pokochałam. Nie od razu, ale z czasem. To nie jest ten książkowy ideał, który zawsze wie, co powiedzieć. On jest zagubiony. Ma swoje demony, swoją przeszłość, swoje błędy. I to jest w nim najfajniejsze. Że nie udaje kogoś, kim nie jest.

Cała ta historia to nie jest typowy romans. Nie ma tu wielkich gestów, kwiatów, kolacji przy świecach. Jest za to coś innego. Jest dwoje ludzi, którzy próbują się odnaleźć w czymś, co ich przerasta. I to jest piękne. Bo pokazuje, że miłość nie zawsze wygląda tak, jak w filmach. Czasem jest brudna, niewygodna, trudna. Ale właśnie przez to prawdziwa.

Ewa Pirce napisała coś, co mnie zaskoczyło. Nie spodziewałam się, że ta książka tak mocno we mnie uderzy. Bo z pozoru to zwykła historia o wakacyjnym romansie. Ale w środku jest coś więcej. Jest o tym, jak ludzie potrafią się zmienić. Jak potrafią odnaleźć siebie w najgorszych momentach. Jak potrafią zacząć od nowa, nawet jeśli wydaje się, że to niemożliwe.

Czytało mi się to szybko, ale nie dlatego, że książka jest lekka. Tylko dlatego, że nie mogłam się od niej oderwać. Każda strona to był kolejny krok w stronę czegoś, co nie wiedziałam, jak się skończy. I to jest właśnie to, co w tej książce jest najlepsze. Że nie wiesz. Że zgadujesz, kombinujesz, próbujesz przewidzieć, co będzie dalej. A i tak cię zaskoczy.

Dla mnie to było ogromne przeżycie. Nie spodziewałam się, że coś takiego mnie tak mocno dotknie. To nie jest książka, którą czyta się dla rozrywki. To jest książka, którą czyta się, żeby zrozumieć, że czasem życie bywa brutalne, a ludzie potrafią być naprawdę źli. Ale też, że nawet w najciemniejszych momentach można znaleźć iskierkę nadziei. I to jest chyba to, co w tej książce jest najważniejsze. Że daje nadzieję. Nawet jeśli na końcu nie wszystko układa się tak, jak byśmy chcieli.