Strona Guermantów

Tłumaczenie dzieł Prousta polega na zachowaniu specyficznej struktury jego zdań, aby utrzymać ich oryginalny urok. Jego język przypomina impresjonistyczne obrazy, zaskakującą harmonię kolorów i form. Podobnie jak w przypadku malarstwa impresjonistycznego, podczas oglądania Huśtawki Auguste'a Renoira z bliska w Muzeum d'Orsay, widzimy jedynie zmieszane barwne plamy. Szybkie pociągnięcia pędzla tworzą mieszaninę kolorów bez wyraźnych konturów, a jedynie przenikające się odcienie kobaltu, błękitu pruskiego, żółci i zielonych tonów. Z bliska dzieło jawi się jako bezpostaciowy obraz, a dopiero z perspektywy odsłania swoistą kompozycję – niebieskawe fiolety stają się pniem drzewa, a zielenie i żółcie – cieniami na białej sukni z kokardami, zarysowanej delikatnie rozbieloną ultramaryną.Podobnie, zdania Prousta są początkowo odbierane jako abstrakcyjne konstrukcje, które kuszą swoją muzyczną oryginalnością. Sens tych zdań nie zawsze jest od razu oczywisty, ale staje się klarowniejszy przy kolejnych lekturach. To przemyślana celowość, dzięki której dzieła z cyklu W poszukiwaniu utraconego czasu zachęcają do wielokrotnego czytania. Jak wspomina Proust w jednym z esejów z Przeciwko Sainte-Beuve'owi, piękne książki przypominają teksty napisane w obcym języku, co podkreśla ich unikalną i złożoną naturę.