Spanish Love Deception

„The Spanish Love Deception” Eleny Armas to książka, która z jednej strony spełnia wszystkie klasyczne założenia romansu typu enemies-to-lovers, a z drugiej robi to w tak uroczo przerysowany sposób, że trudno się nie uśmiechnąć – nawet jeśli momentami ma się ochotę przewrócić oczami. To trochę jak oglądanie komedii romantycznej, w której od początku wiesz, kto z kim skończy, ale i tak siedzisz dla tych wszystkich niezręcznych, słodkich i absurdalnych momentów po drodze.

Główna bohaterka, Catalina Martín, wpada w spiralę kłamstw przed swoją rodziną. Wystarczy jedno niewinne „mam chłopaka”, rzucone w pracy, żeby uniknąć niezręcznych pytań o życie uczuciowe, a potem… no cóż, potem trzeba tego chłopaka jakoś „wyprodukować”. I tu wchodzi Aaron Blackford – człowiek, który według Liny jest chodzącą definicją irytacji. Ich relacja od samego początku opiera się na napięciu, docinkach i tym specyficznym rodzaju niechęci, który aż pachnie przyszłym romansem.

Jednym z najzabawniejszych momentów książki jest scena, w której Aaron po raz pierwszy proponuje, że pojedzie z Liną do Hiszpanii jako jej „fałszywy chłopak”. Aaron to ostatnia osoba, z którą chciałaby spędzić weekend na weselu swojej siostry. A jednak coś w tej propozycji sprawia, że zaczyna się wahać.

Podróż do Hiszpanii to prawdziwa kopalnia komicznych sytuacji. Już sama scena w samolocie, kiedy Lina próbuje zachować dystans wobec Aarona, a jednocześnie jest boleśnie świadoma jego obecności, wypada niezwykle naturalnie. To właśnie w takich drobnych momentach książka błyszczy – nie w wielkich deklaracjach miłości, tylko w tych małych, krępujących interakcjach, kiedy bohaterowie jeszcze udają, że nic między nimi nie ma. To zdecydowanie moje ulubione momenty w tej książce, ta mieszanka nienawiści i przyciągania głównych bohaterów.

Nie można też pominąć sceny pierwszego „publicznego” okazywania uczuć przed rodziną Liny. Aaron, który wcześniej wydawał się chłodny i zdystansowany, nagle wchodzi w rolę idealnego chłopaka z taką pewnością siebie, że aż trudno uwierzyć, że to wszystko jest udawane. Jego sposób, w jaki łapie Linę za rękę, jak patrzy na nią w odpowiednich momentach.

Jednym z najbardziej pamiętnych fragmentów jest scena tańca na weselu. To klasyczny motyw, ale tutaj został rozegrany naprawdę dobrze. Lina próbuje zachować kontrolę, nie dać się ponieść emocjom, ale atmosfera, muzyka i bliskość Aarona robią swoje.

Nie sposób nie wspomnieć o motywie, który uwielbiam w romansach - celowe powodowanie zazdrości i byłego/byłej głównych bohaterów! Tu jest to były chłopak Liny, który pojawia się na weselu i wnosi do historii dodatkową dawkę niezręczności. Szczególnie moment, kiedy Aaron celowo „podkręca” swoją rolę, żeby wyprowadzić byłego z równowagi.

Jednak książka nie jest pozbawiona wad. Momentami tempo siada, a niektóre opisy są zdecydowanie za długie. Lina potrafi analizować swoje uczucia w nieskończoność, co bywa męczące – zwłaszcza gdy czytelnik już dawno zrozumiał to, do czego ona dopiero dochodzi.
Największą siłą tej książki są bohaterowie i ich chemia. Aaron, który na początku wydaje się zimny i niedostępny, stopniowo pokazuje zupełnie inną stronę – troskliwą, cierpliwą i… zaskakująco romantyczną. Lina z kolei, choć momentami irytująca, jest na tyle autentyczna w swoich wątpliwościach, że z łatwością jej kibicujemy.

Najlepsze w „The Spanish Love Deception” jest to, że nie próbuje udawać czegoś więcej, niż jest. To lekka, zabawna historia o miłości, która zaczyna się od kłamstwa, a kończy… no cóż, tego można się domyślić. Ale droga do tego zakończenia jest pełna uroczych momentów, które sprawiają, że czyta się ją z przyjemnością.

To książka idealna na wieczór, kiedy nie ma się ochoty na nic ciężkiego – coś, co rozbawi, trochę rozczuli i pozwoli na chwilę oderwać się od rzeczywistości. A czasem to wystarczy.