Socjalistyczna alternatywa na emigracji

W okresie przełomu lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku w łonie Polskiej Partii Socjalistycznej, działającej na emigracji, narastały napięcia. Opozycja wewnątrz partii zarzucała liderom odwrócenie się od kluczowych wartości socjalizmu i demokracji. Grupa lewicowców sprzeciwiała się współpracy z ugrupowaniami o charakterze reakcyjnym, w szczególności ze Stronnictwem Narodowym, odrzucając również legalizm emigracyjny. Zamiast tego, opowiadali się za kooperacją z Polskim Stronnictwem Ludowym. W 1955 roku, niezadowoleni z dotychczasowego kierunku, rozłamowcy założyli własną formację – Polską Partię Socjalno-Demokratyczną, mającą być alternatywą dla socjalistycznych emigrantów. Niestety, partia ta nie zyskała szerokiego poparcia i szybko straciła znaczenie polityczne. Po ponad sześciu latach, większość jej członków powróciła do macierzystej PPS.