Schemas d'extension metaphorique

Książka skierowana jest do naukowców i studentów zajmujących się filologią, zainteresowanych zjawiskiem metafory z perspektywy językoznawstwa kognitywnego. W części teoretycznej autorka porównuje dwa kognitywne podejścia do metafory. Pierwsze z nich, Teoria Metafory Konceptualnej, uznaje metaforę za kluczowy element języka i poznania, a było to podejście zapoczątkowane przez G. Lakoffa i M. Johnsona. Teoria ta była później rozwijana przez innych badaczy, takich jak Z. Kvecses, J. Grady, R. Gibbs i M. Turner, oraz modyfikowana, m.in. pod wpływem Teorii Amalgamatów Pojęciowych autorstwa G. Fauconniera i M. Turnera. Drugim podejściem jest Gramatyka Kognitywna R. Langackera, gdzie metafora jest jednym z rodzajów rozszerzenia semantycznego i nie odgrywa centralnej roli. Jednak autorka stwierdza, że narzędzia Gramatyki Kognitywnej umożliwiają bardziej kompleksowy opis zjawiska metafory niż Teoria Metafory Konceptualnej. W części analitycznej autorka opracowuje metodologię badawczą w oparciu o Gramatykę Kognitywną, łączącą opis semantyczny z gramatycznym i kontekstem doświadczeniowym danej społeczności językowej. Badane są francuskie wyrażenia leksykalne odnoszące się do światła, z naciskiem na analizę ich treści i organizacji konceptualnej. Autorka rozpoznaje cały system struktur schematycznych, nazywanych wzorcami metaforycznego rozszerzenia, oraz matryce domen aktywowane przez analizowane wyrażenia.