Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?

Jedna z najbardziej cenionych książek XXI wieku, „Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?”, została uznana przez „The Guardian” za jedno ze stu najważniejszych dzieł tego stulecia. W 1975 roku Jeanette Winterson wyznaje matce swoją orientację seksualną, co spotyka się z ironicznym pytaniem: „Po co ci szczęście, jeśli możesz być normalna?”. Młoda Winterson stoi przed wyborem: zostać w rodzinnym domu przy 200 Water Street w Accrington czy rozpocząć nowe życie w starym samochodzie z ukochaną dziewczyną. Bez wahania wybiera szczęście. W autobiografii ta uznana brytyjska pisarka i intelektualistka, z charakterystycznym humorem, opowiada o swoim dorastaniu oraz złożonych relacjach z adopcyjnymi rodzicami. Matka, z teatralnym zapałem wyczekująca Sądu Ostatecznego, żyje otoczona dwiema parą sztucznych zębów i rewolwerem schowanym w szafce. Ojciec, cichy robotnik, nie może z powodu żony okazywać uczucia córce. Winterson maluje obraz przemysłowego miasta w północnej Anglii, gdzie dźwięki fabryk i kościelnych dzwonów wyznaczają rytm dnia. To także opowieść o literaturze jako azylu oraz nieustających poszukiwaniach własnej tożsamości i miejsca na świecie. Po czternastu latach od pierwszego polskiego wydania książka powraca w nowym tłumaczeniu. Zoe Williams z „The Guardian” podkreśla, że książka wzrusza i budzi ogromną empatię do bohaterów. Daisy Goodwin z „Sunday Times” zaznacza, że trudno o bardziej zapadającą w pamięć opowieść o dorastaniu. „Elle” określa dzieło jako przejmujące, a jednocześnie przesiąknięte poczuciem humoru autorki. Juliet Nicolson z „The Week” opisuje dzieciństwo Winterson jako walkę o przetrwanie, ukazując trudne relacje z surową matką. Z kolei „The Spectator” komplementuje tę autobiografię za jej inteligencję, serce i wyobraźnię. „Expressen” nazywa książkę gorącym wyznaniem miłości do literatury. Książkę tłumaczy Kaja Gucio, a oryginalny tytuł brzmi „Why Be Happy When You Could Be Normal?”.