Pewnego dnia

Będę szczera - mam tendencję do unikania książek, które należą do szerokiej kategorii „kobiecej fikcji”. Zbyt często są przewidywalne i pełne stereotypów, które sprawiają, że przewracam oczami. Ale od czasu do czasu jakaś powieść mnie zaskakuje, wymykając się mojemu sceptycyzmowi i osiadając w moich myślach na długo po tym, jak przewrócę ostatnią stronę. Jedną z takich książek jest „Pewnego dnia”autorstwa Emily Giffin. 

Samo założenie jest proste: Marian Caldwell, odnosząca sukcesy producentka telewizyjna w Nowym Jorku, zbudowała pozornie idealne życie. Ale kiedy 18-letnia Kirby Rose pojawia się na jej progu, Marian jest zmuszona skonfrontować się z przeszłością, którą myślała, że pochowała na zawsze. Kirby jest córką, którą oddała do adopcji - o czym Marian nigdy nikomu nie powiedziała, nawet miłości swojego życia, Conradowi, biologicznemu ojcu Kirby. To, co następuje, to głęboko emocjonalna podróż, która bada, co naprawdę oznacza przynależność do rodziny, do miejsca, do wersji siebie, którą myślałeś, że zostawiłeś za sobą. 

Teraz możesz pomyśleć, że wiesz dokładnie, dokąd zmierza ta historia. I do pewnego stopnia miałabyś rację. Jest początkowy szok, napięcie, niezręczne, ale nieuniknione spotkanie z Conradem i powolna, niepewna więź, która tworzy się między Marian i Kirby. Ale to, co wyróżnia „Pewnego dnia” to sposób, w jaki Giffin radzi sobie z tymi relacjami z głębią i niuansami. To nie tylko sentymentalna opowieść o ponownym połączeniu matki i córki - to historia o tożsamości, żalu i wyborach, które nas definiują. 

Marian jest fascynującą postacią, choć nie zawsze da się ją lubić. Jest opanowana i odnosi sukcesy, ale całe swoje dorosłe życie spędziła na ukrywaniu przeszłości. Z drugiej strony Kirby jest cudownie prawdziwa - czasami niepewna siebie, czasami zaciekle niezależna, walcząca o pogodzenie życia, które zawsze znała, z tym, którego nigdy nie miała mieć. Jej adopcyjni rodzice są kochający i wspierający, ale ona nie może pozbyć się uczucia, że brakuje części jej historii. No i jest jeszcze Conrad, ten, który nigdy nie wiedział o ciąży, który nigdy nie mógł dokonać wyboru, a teraz musi stawić czoła konsekwencjom decyzji podjętych bez niego. 

Jedną z rzeczy, które najbardziej doceniłam w tej książce, jest to, że nie owija wszystkiego w zgrabną kokardkę. Relacje są nieuporządkowane, emocje skomplikowane, a czasami zakończenie nie przychodzi w sposób, jakiego oczekujemy. Giffin nie stroni od niewygodnych prawd - decyzja Marian o porzuceniu Kirby'ego nie wynikała tylko z tego, że była „za młoda” lub „niegotowa”. Chodziło o strach, ambicję, ograniczenia, które na siebie nałożyła. A podróż Kirby nie polega tylko na odnalezieniu jej biologicznych rodziców - chodzi o odkrycie, kim jest w środku tego wszystkiego. 

Oczywiście książka nie jest pozbawiona wad. Czasami Marian wydaje się trochę zbyt dopracowana, trochę zbyt oderwana, przez co trudniej jest naprawdę się z nią połączyć. A tempo, szczególnie w środku, zwalnia bardziej niż bym chciała. Ale pomimo tych drobnych skarg, emocjonalny rdzeń tej historii jest silny i zanim dotarłam do ostatnich stron, byłam naprawdę poruszona. 

„Pewnego dnia” to coś więcej niż tylko historia o ponownym spotkaniu - to opowieść o odkrywaniu samego siebie, o wadze tajemnic i o rodzinach, w których się rodzimy, w porównaniu z tymi, które wybieramy. Nie jest to książka przełomowa, nie jest to literackie arcydzieło, ale jest to rodzaj książki, która pozostaje w pamięci, rodzaj, który zmusza do refleksji nad własnymi wyborami i ludźmi, którzy ukształtowali twoje życie.