Pessoa lizboński

Rodzice w Portugalii często mają różne odpowiedzi, gdy dzieci pytają, co kryje się za horyzontem. Niektórzy mówią o Brazylii, inni z nutą humoru wspominają o mitycznej Atlantydzie. Atlantyda może symbolizować miejsce, gdzie życie mogłoby potoczyć się inaczej, gdyby fortuna sprzyjała.Jednak szczęście bywa ulotne, jak zauważył Fernando Pessoa, znany ze swojej podejrzliwości wobec wszelkich form pocieszenia. Pessoa zdawał się go nie potrzebować i nie oczekiwał zbyt wiele od swoich współczesnych. Widok jego własnego pomnika przed Café Brasileira na lizbońskim Largo do Chiado mógłby go zaskoczyć. Figura z brązu przedstawia poetę przy pustym stoliku, czego często wymagamy od monumentów. Obok toczy się codzienne życie, przechodnie rzadko zwracają na niego uwagę, a czasem przysiadają tylko na pamiątkowe zdjęcie. Z wyglądu może nie przypomina autora "Księgi Niepokoju", ale czy np. Marek Aureliusz na marmurowych portretach nie wygląda bardziej na cezara niż na filozofa, mimo że władza była dla niego ciężarem? Podobnie jak w przypadku Montaigne'a w kapeluszu, który przede wszystkim przypomina francuskiego szlachcica XVI wieku. Odwaga w myśleniu stanowi zagadkę, której artyści malarscy i rzeźbiarze nie potrafią uchwycić.