Ósmy grzech

Tam, gdzie piękno zaczyna przekształcać się w obsesję, miejsce na człowieczeństwo powoli zanika. Komisarz Przemysław Duszny zawsze starał się być dobrym człowiekiem, a Sopot wydawał się przyjemnym miastem do życia. Jednak prawdziwym motorem działania, często negatywnego, bywają okoliczności, które budzą uśpione demony. Czasami różnica między uczciwym a nieuczciwym gliną to jedynie kwestia dwóch strzałów. Duszny tego dnia przetrwał, choć jednocześnie został przytłoczony wyrzutami sumienia. Julia Skalska od początku wiedziała, że powrót do miejsca złych wspomnień to zła decyzja. Przez lata usiłowała wymazać tragedię, która odebrała jej rodziców, a teraz wracała, mimo że w Vancouver znalazła spokój. Wszystko zmieniło się, gdy zgłoszono zaginięcie byłej modelki, Diany Drewskiej. Śledztwo szybko ujawnia, że takich przypadków jest więcej, a wszystkie mają związek ze znanym domem mody. Komisarz Duszny nie zdawał sobie sprawy, jak wielkie może być zło, ani jak daleko sięgają mroczne marzenia ludzi znużonych dostatkiem. Czy dlatego tak rzadko mówi się o ósmym grzechu, że jest on najgorszy ze wszystkich?Piotr Górski, znany z serii o komisarzu Kruku, powraca z nowym bohaterem. Stwórca bestsellerowej serii kryminalnej, w której pojawia się w tej chwili osiem tomów, teraz przedstawia nam postać komisarza Przemysława Dusznego – policjanta, który, poszukując prawdy, pogrążył się w chaosie własnego życia. Piotr Górski, urodzony w 1971 roku w Morągu, mocno związany z Trójmiastem, to absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Gdańskim. Na początku lat 90., opublikował on swoje pierwsze opowiadania w czasopismach takich jak „Nowa Fantastyka” i „Feniks”. Jego debiutancka powieść kryminalna, „Kruk”, ukazała się w 2017 roku, zapoczątkowując docenianą serię o komisarzu Kruku. Książka, którą właśnie zacząłeś czytać, rozpoczyna nowy cykl, uważany przez wielu za jeszcze lepszy niż poprzedni.Gdy policjanci, nie spodziewając się niczego poważnego, weszli do zdewastowanego pomieszczenia, dawnego salonu, ich oczy przyciągnęły nowiutkie worki z cementem i sterta starych cegieł. Oba okna były zabite deskami, a posadzka przypominała pobojowisko. W kącie pomieszczenia leżał gumowy wąż, wciąż podłączony do źle działającego zaworu wodnego, a na podłodze zauważono kałuże. W wąskiej wnęce ściany leżało coś owiniętego w czarną folię, z której wyłaniała się ręka kobiety z pierścionkami. "Cholera," szepnął Kunicki, gdy Duszny unosił broń i oświetlał przestrzeń, dostrzegając skuloną postać mężczyzny. Strzał rozbrzmiał w ciemności.