Od benedyktynów i premonstratensów do salezjanów dzieje koscioła i parafii

Kościół św. Michała Archanioła to charakterystyczny zabytek architektoniczny znajdujący się na wrocławskim Ołbinie, mający swoje korzenie w średniowieczu. Choć obecny budynek kościoła pochodzi z 1871 roku, w jego miejscu istniała już świątynia w latach 30. XII wieku, gdzie posługi duszpasterskie pełnili pierwotnie benedyktyni, a następnie premonstratensi aż do początku XVI wieku. W 1529 roku, z obawy przed zagrożeniem tureckim, protestanckie władze Wrocławia zadecydowały o zburzeniu klasztoru i kościoła. Odbudowa świątyni w konstrukcji szachulcowej miała miejsce w 1595 roku. Dopiero w latach 1862-1871, dzięki inicjatywie biskupa Heinricha Förstera, wzniesiono murowaną neogotycką budowlę, projektu Aleksisa Langera. To tutaj w latach 1922-1933 modliła się Edyta Stein, przyszła siostra Teresa Benedykta od Krzyża, kanonizowana przez papieża Jana Pawła II w 1998 roku. W kwietniu 1945 roku kościół został zniszczony podczas nalotów wojsk sowieckich. Odbudową kierowali księża salezjanie, którzy przejęli ruiny w 1947 roku i w ciągu trzech lat przywrócili świątynię, inspirowaną oryginalną XIX-wieczną formą. Jubileusz 70-lecia ich posługi w 2017 roku uczczono konferencją naukową w dniach 28-29 kwietnia, analizując wieloaspektowe dzieje oraz dziedzictwo kościoła i parafii św. Michała Archanioła od czasów średniowiecza do współczesności. Zwieńczeniem tego wydarzenia jest prezentowana książka.