O przymierze z Niemcami. Wybór pism 1923-1939

Władysław Studnicki w swoich tekstach z dwudziestolecia międzywojennego ukazuje nie tylko niezachwianą determinację w dążeniu do realizacji swoich politycznych celów, ale także bogactwo argumentacji na rzecz sojuszu z Niemcami. Studnicki podkreślał, że sukces tej koncepcji nie mógł opierać się jedynie na prostej odpowiedzi na pytanie "tak czy nie". Kluczowym czynnikiem była konsekwentna realizacja długoletniego planu, który miał zostać wdrożony w odpowiednim momencie — w czasie sprzyjających warunków politycznych.

W swoich pracach, takich jak "Wobec nadchodzącej drugiej wojny światowej", Studnicki wykazywał się umiejętnością przewidywania oraz trzeźwą oceną sytuacji, co sprawia, że jego dorobek jest uważany za jeden z najciekawszych w polskiej myśli politycznej tamtych lat. Podejmował wyzwania, przed jakimi stawało słabe państwo uwikłane w rozgrywki międzynarodowych mocarstw.

Jan Sadkiewicz zauważa, że debata na temat potencjalnego polsko-niemieckiego sojuszu, która trwa do dziś, często sprowadza się do pytania, czy Polska powinna była przystać na niemieckie żądania na przełomie lat 1938-1939 i przystąpić do antybolszewickiej krucjaty. Jednakże zwolennicy takiego przymierza, jak Studnicki, dostrzegali złożoność sytuacji i rozumieli, że jej skuteczność wymagała przemyślanej i długoterminowej strategii, szczególnie po zakończeniu współpracy niemiecko-sowieckiej zapoczątkowanej przez Hitlera. Studnicki ostrzegał przed licznymi błędnymi założeniami, które można było wówczas uniknąć.