Nowożytna sztuka wojenna

Hans Delbrück, urodzony 11 listopada 1848 roku w Bergen na Rugii, jest uznawany za jednego z twórców nowoczesnej historiografii wojskowej. Jego edukacja rozpoczęła się w 1868 roku, kiedy to uczęszczał na uniwersytety w Heidelbergu i Bonn. W 1870 roku jako ochotnik uczestniczył w wojnie francusko-pruskiej, gdzie zdobywał swoje pierwsze doświadczenie wojskowe. Później, w 1874 roku, został nauczycielem Waldemara, syna Fryderyka Wilhelma. W latach 1882-1885 Delbrück był członkiem pruskiej Izby Posłów, reprezentując Freikonservative Partei, a między 1884 a 1890 rokiem zasiadał także w Reichstagu. Jego kariera polityczna była naznaczona intensywnymi debatami z pruskim rządem, zwłaszcza w sprawach dotyczących Polaków i Duńczyków.Od 1885 roku Delbrück piastował stanowisko profesora historii współczesnej na uniwersytecie w Berlinie, tam też jego prace zdobyły szerokie uznanie. Od 1883 roku współpracował przy redakcji "Preussischen Jahrbücher", które wydawał aż do 1920 roku. Jego badania nad historią wojskową były inspirowane twórczością Carla von Clausewitza, którego często przywoływał w swoich pracach. Delbrück zasłynął z nowatorskiego podejścia, które łączyło analizę z reinterpretacją tez dotyczących historii sztuki wojennej, co często prowadziło do ożywionych dyskusji z innymi historykami.Jest autorem wielu wpływowych książek, w tym "Historia sztuki wojennej" (Geschichte der Kriegskunst im Rahmen der politischen Geschichte) oraz szeregu opracowań porównawczych i monograficznych, takich jak "Die Perserkriege und die Burgunderkriege" (1887), "Die Strategie des Perikles erläutert durch die Strategie Friedrichs des Grossen" (1890) i "Das Leben des Feldmarschalls Grafen Neithardt von Gneisenau" (1894). Jego prace często dotykały bieżących wydarzeń, czego przykładem są publikacje "Bismarcks Erbe" (1915), "Krieg und Politik" (1918) i "Die Polenfrage" (1894).Podczas I wojny światowej Delbrück krytykował strategię wojenną Niemiec, a po zakończeniu konfliktu zaangażował się w rozmowy pokojowe w Wersalu. Zdecydowanie przeciwstawiał się pomysłowi, że Niemcy przegrały wojnę z powodu tzw. "ciosu w plecy" (Dolchstosslegende), przypisywanego Żydom i komunistom. W 1920 roku przeszedł na emeryturę, a życie zakończył 14 lipca 1929 roku w Berlinie.