Nowoczesność. Rzecz o Czechowiczu

Czechowicz wyróżniał się nie tylko swoim talentem literackim, ale także umiejętnością zanurzenia się w różnorodne style poetyckie, które traktował jak formy kostiumu. Dla niego przebieranie się w odmienne role nie ograniczało się jedynie do wymiaru psychologicznego, lecz odkrywało nowe aspekty tożsamości i istnienia. Stawało się odświeżającym doświadczeniem, dzięki któremu można było poczuć się kimś całkowicie innym, a nawet obudzić nowe pokłady własnej osobowości. Czechowicz, będąc eleganckim estetą, wielką wagę przykładał do swojego wyglądu, co wynikało z jego ambicji i pasji do przekraczania własnych ograniczeń. Pochodząc z nizszych warstw społecznych, potrafił zadziwić swoją wiedzą i umiejętnościami. Jako poliglota tłumaczył dzieła Joyce'a i Eliota, pisał po francusku i rosyjsku, a także biegle posługiwał się niemieckim. Jego fascynacja stylizacją artystyczną była nieodłącznym aspektem jego tożsamości. Czechowicz był jednocześnie poetą, prozaikiem i eseistą, zanurzał się w różne konwencje, nurty literackie, od pejzażu po futurystykę. Tworzył własne, unikalne światy, mieszcząc w nich bogactwo różnorodnych stylów. Czuł swoją bliskość z nadchodzącą śmiercią, co zauważali jego znajomi. Prorokował ją w snach, i rzeczywiście zginął tragicznie podczas bombardowania we wrześniu 1939 roku, kiedy to przebywał w zakładzie fryzjerskim w Lublinie. Nawet w czasie wojny nie zaniedbywał swojej dbałości o wygląd. W gruzach odnaleziono jego nieodłączny czerwony słownik polsko-angielski, który przypominał o jego intelektualnej pasji. To dzięki niemu Czechowicz został zidentyfikowany po śmierci. Los próbował zepchnąć go w zapomnienie, lecz ten mały słownik przyczynił się do zachowania jego pamięci.