Niesztuka

Péter Esterházy w swojej najnowszej powieści „Niesztuka” powraca do tematów zaprezentowanych w jego cyklu z lat osiemdziesiątych zatytułowanym „Wstęp do literatury pięknej”, a zwłaszcza do „Czasowników posiłkowych serca”. Te ostatnie są cenione przez węgierską krytykę jako jedno z najważniejszych dzieł nowej prozy węgierskiej. Esterházy, wierny swojemu stylowi, ponownie eksploruje osobiste doświadczenia, skupiając się na dzieciństwie i złożonej relacji z matką. W „Czasownikach posiłkowych serca” autor portretował umierającą, ukochaną matkę, co było przejmującym przeżyciem dla jej syna. Natomiast w „Niesztuce” przedstawia bardziej skomplikowany obraz rodzica, który często odbiega od idealnego wyobrażenia, wpływając na rodzinne relacje. Kobieta porzucona przez męża mierzy się z trudnymi realiami przełomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, próbując stworzyć dzieciom dom pozbawiony dramatów, mimo brutalnych okoliczności.„Niesztuka” jest powieścią nasyconą czarnym humorem, która w sugestywny sposób oddaje tragikomiczną atmosferę minionych czasów. Uroku dodaje jej głębokie przedstawienie bohaterów oraz wpisanie się w tradycję specyficznego węgierskiego postmodernizmu.