Niedokończony spór o rozumienie osoby ludzkiej

To opracowanie zgłębia rozumienie pojęcia osoby ludzkiej w kontekście fenomenologii zarówno Edmunda Husserla, jak i Józefa Tischnera. Książka bada, jak Husserl konstruuje ideę osoby jako konstytutywnego korelatu osobowego "Ja", z naciskiem na krytykę naturalizmu i historyzmu, a także na personalistyczne przekształcenie, czyniąc człowieka kluczowym elementem przyrody, który nie tylko posiada ciało, ale też jest ciałem. Drugi ważny akcent kładzie się na intersubiektywność, ukazując osobę jako element strukturalny w ramach interakcji społecznych i świata życia. Tymczasem podejście Tischnera koncentruje się na potrzebie nowej filozofii osoby, wychodząc poza redukcjonistyczne i substancjalizacyjne spojrzenia na osobę ludzką. Kluczowe w jego podejściu jest podkreślenie aspektów fenomenologii świadomości i wartości, a także dramatycznych i agatologicznych wymiarów istnienia osoby. Osoba w tym ujęciu to byt dla siebie, który w kontekście zasady personalistycznej interpretuje swoją pracę jako formę dialogu i doświadczenia egzystencjalnego spotkania. Książka stara się również znaleźć wspólną płaszczyznę między podejściami Husserla i Tischnera, przedstawiając podobieństwa i różnice w ich rozumieniu osoby ludzkiej. Wspólnym mianownikiem jest wpływ fenomenologii jako niezastąpionego narzędzia do zrozumienia osoby w kontekście świadomego doświadczenia i podmiotowości.