Nie mów do mnie "cukiereczku"

Moja przygoda z twórczością Małgorzata Lisińska zaczęła się od lekkiego grymasu i niedowierzania, że zupełnie nieświadomie sięgnęłam po drugi tom serii „Rodzina Ułomków”. Za ten mały chaos pomstuję jednak w stronę wydawnictwa — oznaczenie kolejności mogłoby być zdecydowanie bardziej czytelne 🤷 Mimo wszystko, według opinii wielu czytelników, poszczególne tomy można czytać niezależnie i rzeczywiście nie miałam większego problemu z odnalezieniem się w historii.
Fabułę odebrałam jako lekką, niezobowiązującą i delikatnie pikantną, choć sugerując się oznaczeniem hot level 🌶️🌶️ spodziewałam się zdecydowanie większej temperatury. Liczyłam również na więcej humoru i sytuacji wywołujących szczery śmiech, a otrzymałam raczej subtelne momenty rozbawienia.
Największym minusem okazała się dla mnie mało realistyczna konstrukcja fabuły, co szczególnie dało się odczuć w dialogach oraz sposobie przedstawienia pracy służb. Momentami brakowało mi naturalności i wiarygodności, przez co trudno było w pełni zaangażować się w historię. Sama książka okazała się też dość przewidywalna, przez co nie wywołała większych emocji ani zaskoczenia.
„Nie mów do mnie cukiereczku” to lekka historia na jeden wieczór, która może przypaść do gustu osobom szukającym niewymagającej, romantyczno-obyczajowej rozrywki, jednak mnie pozostawiła z poczuciem niewykorzystanego potencjału