Neurochirurg

⭐️⭐️⭐️ Wyczytuję książki z półek i spodziewałam się całkiem przyjaznej lektury w połączeniu z możliwością dowiedzenia się czegoś nowego. Relacja dotyczy medycyny z perspektywy pracującego w publicznej ochronie zdrowia neurochirurga dziecięcego w Wielkiej Brytanii.
Początkowo czytało się super - opowiadał o swoich przypadkach, dzieciach, spotkaniach z rodzicami. Jednak im dalej w książkę tym bardziej przeszkadzał mi wyciekający z każdego zdania syndrom Boga. Do tego „przytaczane” z rodzinami dialogi prowadzone w taki sposób, że tak naprawdę w prawdziwym życiu w sytuacji zagrożenia życia nie ma możliwości na takie monologi. Kolejny zgrzyt to podkreślanie na każdym kroku równości personelu, innych lekarzy, pielęgniarek, praca zgodnie z algorytmami, nauką młodszych …. Szczerze mam nadzieję, że tak wygląda brytyjska ochrona zdrowia, ale bardzo jest to wątpliwe. Podejrzewam, że rozdziały były pisane w taki przesłodzony sposób tylko po to, by nie uzyskać linczu w komentarzach.
Poruszyły mnie też dwa tematy - jeden to odłączanie od respiratora w przypadku śmierci mózgu. Osobiście uważam, że rozdział ten został napisany bardzo brutalnie i może wywołać negatywne odczucia dla rodzin niezwiązanych z medycyną. Drugi to ab0rcja przy skrajnych wadach układu nerwowego - a raczej jej brak w opisywanym przypadku i opis podtrzymywania przy życiu cierpiących dzieci.
Podsumowując, książka porusza kilka skrajnych wątków, kilka neutralnych historii i tworzy obraz Boga z autora.