Nauka chodzenia T.1 Teksty programowe późnej...

Pierwszy tom monografii „Nauka chodzenia. Teksty programowe późnej awangardy” wprowadza czytelnika w złożony świat polskiej neoawangardy literackiej. Książka ta wypełnia lukę w badaniach nad powojennymi ruchami awangardowymi, oferując uporządkowany opis i umiejscowienie tego zjawiska na mapie literackiej XX wieku. Jest to publikacja niezmiernie potrzebna, która ukazuje, jak mało powiedziano dotąd o poetyckiej twórczości awangardowej lat 60. i 70. minionego stulecia. Dotychczas opowiedziana historia była fragmentaryczna, wkładana pomiędzy narracje o przywracaniu pozycji Przybosia po socrealizmie, poezji lingwistycznej lat 50. czy rodzącej się dekadę później Nowej Fali.Witraż z postaciami takimi jak Adam Ważyk, Tadeusz Różewicz, Witold Wirpsza, Tymoteusz Karpowicz, Krystyna Miłobędzka oraz Stanisław Dróżdż ukazuje wpływ, jaki mieli ci twórcy na kształtowanie nowoczesnej i ponowoczesnej liryki polskiej. Tytułowa „nauka chodzenia” jest interpretowana metaforycznie, podkreślając badawcze aspekty takie jak miasto, biografia, ciało czy codzienność. To one stanowią oś, wokół której konstruowane są teksty składające się na tę unikalną i fascynującą pracę. Książka ta bez wątpienia będzie ważnym opracowaniem dotyczącym polskiej poezji neoawangardowej, stanowiącym niezbędne źródło dla przyszłych badaczy zainteresowanych tym tematem.Rozważanie istnienia literackiej neoawangardy jest niezwykle istotne, zważywszy na jej związek z interdyscyplinarnością oraz odrzuceniem instytucjonalnych form sztuki. Wszyscy autorzy przedstawieni w „Nauce chodzenia” ogłaszali swoje kluczowe dzieła w czasach istotnych dla światowej awangardy. Zostali oni określeni jako „późni awangardziści”, z uwagi na swoją „niewczesność” wobec światowych ruchów kontrkultury, jak i ich „późne” znaczenie dla kultury na przełomie XX i XXI wieku.Awangarda pierwszych dziesięcioleci XX wieku była konfrontacją z kulturą mieszczańską, którą kształtowała nawyki i konsumpcję sztuki. Neoawangarda czasów PRL nie miała tak wyrazistego przeciwnika. Choć porzuciła część modernizacyjnych i rewolucyjnych założeń swojej poprzedniczki, wciąż mierzyła się z masowym doświadczeniem nowoczesności. Funkcjonując w przestrzeni miejskiej, odnosiła się do jej właściwości i symboli, tworząc nowe koncepcje kultury i komunikację artystyczną przede wszystkim dla miejskich odbiorców.