Na straconych posterunkach. Armia Krajowa na Kresach Wschodnich II Rzeczypospolitej 1939-1945

Historia polskiej armii i ruchu oporu na Kresach Wschodnich podczas drugiej wojny światowej i w początkach rządów komunistycznych w Polsce pozostaje w dużej mierze nieznana i pełna dramatyzmu. Kresy Wschodnie, często kojarzone z niewielkim skrawkiem ziemi na wschodnich krańcach II Rzeczypospolitej, tworzyły w rzeczywistości znaczącą część ówczesnego terytorium kraju.To właśnie tutaj, we wrześniu 1939 roku, doszło do spotkania niemieckich i sowieckich najeźdźców, a po ataku Hitlera na Związek Radziecki, Kresy stały się areną brutalnych działań wojennych, w których zderzały się dwa reżimy totalitarne oraz partyzanci z wielu narodowości, z Polakami na czele.Wojna na Kresach nie zakończyła się wraz z kapitulacją Niemiec. Trwała dalej, a układy sił i sojusze zmieniały się kilkukrotnie. Kazimierz Krajewski, historyk z warszawskiego IPN-u, w swojej książce przedstawia dzieje Armii Krajowej na tych terenach. Opisuje początkowe działania polskich oddziałów, ich działalność w ramach AK, oraz dalszą walkę przeciw nowemu komunistycznemu okupantowi pod różnymi sztandarami organizacji poakowskich.To historia, której niewiele uczymy się w szkołach: zmagania między Wehrmachtem, Polakami, Ukraińcami, Litwinami, Żydami, Armią Czerwoną i partyzantką komunistyczną. Najpierw była wojna, która obligowała AK do zawierania niespodziewanych taktycznych sojuszy z Niemcami czy Sowietami. Następnie nastała walka "leśnych żołnierzy" z komunistycznym reżimem, bezpieką oraz wojskiem Polski Ludowej i ZSRR.