Na łasce X muzy

Autor podejmuje temat niezwykłego tempa, w jakim doświadczamy obecnie zmian historycznych, i faktu, że mimo tej dynamiki, nasze zainteresowanie historią jest ograniczone. Z dnia na dzień coraz bardziej utożsamiamy się z przyszłością, nie poświęcając jednocześnie wystarczająco dużo uwagi przyszłości społeczeństwa i świata. W starożytności stałość struktur była kluczowa głównie w polityce, ale w miarę upływu lat, zwłaszcza w czasach nowożytnych, zaczęły one ulegać szybkiej transformacji, co doprowadziło do nowego spojrzenia na historię. Obecnie, przy jeszcze szybszych i bardziej radykalnych przekształceniach, historia jakby próbuje dotrzymać kroku tym zmianom. Dotyczy to także Europy, która w dążeniu do jedności zdaje się zapominać o swoim dziedzictwie, zarówno tym pozytywnym, jak i negatywnym, oraz o swojej odpowiedzialności. Choć może się to wydawać zarozumiałe, nie powinniśmy eksponować tych cech. Europa, mimo że tradycyjnie pełniła rolę sprawcy, obecnie chce widzieć siebie jako ofiarę. Istotne jest jednak to, że współczesna Europa posiada dziedzictwo kultury opartej na godności człowieka, otwartości, i gotowości do samokrytyki, promującej pokojowe współistnienie różnych kultur. Docenienie różnorodności i szacunku dla inności jako szansy jest kluczowe w coraz bardziej zglobalizowanym świecie.