Morderstwo to nic trudnego

No i proszę: w końcu przeczytałam książkę napisaną przez Agathę Christie. I bardzo mi się podobała. Teraz rozumiem, dlaczego jest ona Królową Morderstw.

Coś, co warto wiedzieć przed wskoczeniem prosto do świata Christie: napisała mnóstwo różnych książek, więc nie spodziewajcie się wspaniałej charakteryzacji lub emocjonalnej lektury - po prostu podążajcie za historią dla zagadki morderstwa. W tym zachwyca.

Na początku nie byłam zbyt zachwycona. Nasz główny bohater wydawał się trochę zbyt dumny z siebie i nie było niczego, do czego mogłabym się przywiązać. Osobiście bardzo lubię emocjonalne lektury, więc było dla mnie małe rozczarowanie. Wraz z rozwojem fabuły, Christie rozwija wyłącznie elementy potrzebne do jej zagadki. Wiele postaci w tej historii wydaje się całkowicie przestarzałymi i tak są traktowane. Bardzo podobało mi się to, że zamiast wdawać się w bezsensowne szczegóły, podczas niektórych rozmów Christie skraca wszystko do potrzebnego minimum. Oszczędza to całą masę czasu (co prawda oznacza to, że pozostaje uczucie oderwania od bohaterów, ale mi to zbytnio nie przeszkadzało). Muszę przyznać, że nie udało mi się odkryć, kto był mordercą. Na postawie kilku poszlak rozmyślałam pomiędzy dwoma bohaterami, lecz koniec końców zakończenie pozostawiło mnie oszołomioną. Historia nabiera tempa gdzieś po 2/3 książki, a wtedy zdecydowałam się zrezygnować z pozostałych planów jakie miałam wówczas w głowie, po to by kontynuować i uzyskać odpowiedzi. Kończąc książkę, byłam już całkowicie przyzwyczajona do stylu pisania Christie i teraz widzę mogę powiedzieć, że pomimo różnić w stosunku do sposobu pisania w nowocześniejszych książkach, do których nawykłam, styl Christie bardzo mi się podoba.

Z pewnością sięgnę po kolejne dzieła autorki, gdyż naprawdę przyjemnym było zostać pochłoniętą na godziny z tą dość klasyczną charakterem zagadkę kryminalną. Poleciłabym książkę każdemu. Będę oczekiwać na okazyjne ceny jej książek na skupszopie :)

Jestem wielką fanką twórczości Agathy i jest ona moją ulubioną autorką. Kiedy tylko rozważam sięgnięcie po kryminał, długo się nie zastanawiam. Przeczytane przeze mnie książki tej autorki uzyskują ode mnie zazwyczaj najwyższe oceny. Jeżeli więc powiem, że "Morderstwo to nic trudnego" było tylko w porządku, mam na myśli, że nie wpadłem w euforię, w jaką mam zwyczaj wpadać po jej powieściach.

Co sprawia, że jestem szczęśliwa za każdym razem, gdy czytam jej książki? Christie stosuje typ rozwiązywania zagadki, który polega na stopniowym poznawaniu wszystkich podejrzanych o popełnienie morderstwa bohaterów, każdy wydaje się być do tego zdolny, aż w końcu wszystko zaskakująco się spaja i sprawa się rozwiązuje. Język stosowany przez Christie nigdy nie sprawia problemu, nieoczekiwanie przystępny i łatwy w odbiorze jak na teksty napisane nawet ze sto lat temu. Zgodnie z formułą, o której wspomniałam, książka zaczyna się od policjanta Luke'a Fitzwilliama, który w pociągu spotyka starszą panią, która wspomina o morderstwie mającym mieć miejsce w najbliższej przyszłości. Nie przykłada to tego dużej uwagi, traktuje kobietę jako niepoważną. Gdy starsza pani zostaje zabita, zmienia on swoje zdanie i postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i podjąć śledztwo.

Wykreowane postacie były w porządku. Narracja z dużą dawką plotek i historii - piękna. Pan Luke nie może się jednak równać z Panną Marplą, a już na pewno z najmądrzejszym detektywem wszech czasów, Herkulesem Poirotem. Proces dochodzenia do prawdy przez Fitzwilliama nie był tak intrygujący. Książka wzbogacona została o wątek miłosny, czego zupełnie się nie spodziewałam. W zasadzie nie spodobał mi się.

Podsumowanie: Uważam, że książka jest mądra i poniekąd przyjemna, ale myślę również, że potencjał Christie nie rozbłysnął w tej pozycji w całej swojej okazałości. Koniec końców nieco przeciętna książka, której nie poleciłabym znajomemu w celu zapoznania z autorką.

No i proszę: w końcu przeczytałam książkę napisaną przez Agathę Christie. I bardzo mi się podobała. Teraz rozumiem, dlaczego jest ona Królową Morderstw.

Coś, co warto wiedzieć przed wskoczeniem prosto do świata Christie: napisała mnóstwo różnych książek, więc nie spodziewajcie się wspaniałej charakteryzacji lub emocjonalnej lektury - po prostu podążajcie za historią dla zagadki morderstwa. W tym zachwyca.

Na początku nie byłam zbyt zachwycona. Nasz główny bohater wydawał się trochę zbyt dumny z siebie i nie było niczego, do czego mogłabym się przywiązać. Osobiście bardzo lubię emocjonalne lektury, więc było dla mnie małe rozczarowanie. Wraz z rozwojem fabuły, Christie rozwija wyłącznie elementy potrzebne do jej zagadki. Wiele postaci w tej historii wydaje się całkowicie przestarzałymi i tak są traktowane. Bardzo podobało mi się to, że zamiast wdawać się w bezsensowne szczegóły, podczas niektórych rozmów Christie skraca wszystko do potrzebnego minimum. Oszczędza to całą masę czasu (co prawda oznacza to, że pozostaje uczucie oderwania od bohaterów, ale mi to zbytnio nie przeszkadzało). Muszę przyznać, że nie udało mi się odkryć, kto był mordercą. Na postawie kilku poszlak rozmyślałam pomiędzy dwoma bohaterami, lecz koniec końców zakończenie pozostawiło mnie oszołomioną. Historia nabiera tempa gdzieś po 2/3 książki, a wtedy zdecydowałam się zrezygnować z pozostałych planów jakie miałam wówczas w głowie, po to by kontynuować i uzyskać odpowiedzi. Kończąc książkę, byłam już całkowicie przyzwyczajona do stylu pisania Christie i teraz widzę mogę powiedzieć, że pomimo różnić w stosunku do sposobu pisania w nowocześniejszych książkach, do których nawykłam, styl Christie bardzo mi się podoba.

Z pewnością sięgnę po kolejne dzieła autorki, gdyż naprawdę przyjemnym było zostać pochłoniętą na godziny z tą dość klasyczną charakterem zagadkę kryminalną. Poleciłabym książkę każdemu. Będę oczekiwać na okazyjne ceny jej książek na skupszopie :)

Jestem wielką fanką twórczości Agathy i jest ona moją ulubioną autorką. Kiedy tylko rozważam sięgnięcie po kryminał, długo się nie zastanawiam. Przeczytane przeze mnie książki tej autorki uzyskują ode mnie zazwyczaj najwyższe oceny. Jeżeli więc powiem, że "Morderstwo to nic trudnego" było tylko w porządku, mam na myśli, że nie wpadłem w euforię, w jaką mam zwyczaj wpadać po jej powieściach.

Co sprawia, że jestem szczęśliwa za każdym razem, gdy czytam jej książki? Christie stosuje typ rozwiązywania zagadki, który polega na stopniowym poznawaniu wszystkich podejrzanych o popełnienie morderstwa bohaterów, każdy wydaje się być do tego zdolny, aż w końcu wszystko zaskakująco się spaja i sprawa się rozwiązuje. Język stosowany przez Christie nigdy nie sprawia problemu, nieoczekiwanie przystępny i łatwy w odbiorze jak na teksty napisane nawet ze sto lat temu. Zgodnie z formułą, o której wspomniałam, książka zaczyna się od policjanta Luke'a Fitzwilliama, który w pociągu spotyka starszą panią, która wspomina o morderstwie mającym mieć miejsce w najbliższej przyszłości. Nie przykłada to tego dużej uwagi, traktuje kobietę jako niepoważną. Gdy starsza pani zostaje zabita, zmienia on swoje zdanie i postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i podjąć śledztwo.

Wykreowane postacie były w porządku. Narracja z dużą dawką plotek i historii - piękna. Pan Luke nie może się jednak równać z Panną Marplą, a już na pewno z najmądrzejszym detektywem wszech czasów, Herkulesem Poirotem. Proces dochodzenia do prawdy przez Fitzwilliama nie był tak intrygujący. Książka wzbogacona została o wątek miłosny, czego zupełnie się nie spodziewałam. W zasadzie nie spodobał mi się.

Podsumowanie: Uważam, że książka jest mądra i poniekąd przyjemna, ale myślę również, że potencjał Christie nie rozbłysnął w tej pozycji w całej swojej okazałości. Koniec końców nieco przeciętna książka, której nie poleciłabym znajomemu w celu zapoznania z autorką.