Mój rok relaksu i odpoczynku

To nie był relaks, stąpałam po cienkiej granicy między kontrolą a paniką, czując jak grunt drży pod stopami.

Moshfegh stworzyła bohaterkę, która nie chce już uczestniczyć w świecie.
To, co na pierwszy rzut oka może wydawać się kaprysem uprzywilejowanej młodej kobiety z Nowego Jorku, szybko odsłania głębsze warstwy. Narratorka, pozornie idealna - piękna, bogata, wykształcona - jest wewnętrznie rozbita. Jej decyzja o „hibernacji” to desperacka próba odzyskania kontroli nad życiem, które wymknęło się spod jej wpływu. W tle przewijają się echa żałoby, samotności, toksycznych relacji i pustki, której nie da się zapełnić ani pieniędzmi, ani sztuką, ani nawet lekami.
Autorka nie boi się pokazać brzydoty - zarówno tej fizycznej, jak i emocjonalnej. Jej język jest ostry, czasem wręcz brutalny, ale przez to autentyczny. W tej książce nie ma miejsca na sentymentalizm. Jest za to miejsce na refleksję - nad tym, czym jest odpoczynek, czym jest ucieczka, i czy naprawdę można się odrodzić, wymazując siebie na rok.
Ta powieść to nie tylko portret jednostki, ale też satyra na społeczeństwo - jego powierzchowność, obsesję na punkcie produktywności, kult piękna i sukcesu. To książka, która zadaje niewygodne pytania i nie daje łatwych odpowiedzi.
Bo to nie jest książka o relaksie. To książka o bólu, który próbuje się zagłuszyć ciszą.


„Coś należało spalić i poświęcić. Wtedy ogień wypali się i zgaśnie, dym uleci. Moje oczy przyzwyczają się do ciemności - zawyrokowałam. - Znajdę drogę. A kiedy wyjdę z groty, wrócę do światła, kiedy się wreszcie obudzę, to wszystko, cały świat, będzie odnowione.”