Mój czas. Flirty z historią

Antoni Tokarczuk, jeden z kluczowych liderów NSZZ „Solidarność” w Bydgoszczy, dzieli się w swoich wspomnieniach istotnymi momentami z życia związku. Szczególne miejsce w jego relacji zajmują kluczowe wydarzenia, takie jak kryzys bydgoski w marcu 1981 roku, w których brał czynny udział. Tokarczuk przyznaje, że sierpniowe wydarzenia z 1980 roku były dla niego wielkim zaskoczeniem. Z wykształcenia socjolog, nie przewidywał przyszłości, a gdyby nie utrata paszportu przez kradzież, w tym czasie podróżowałby między Atenami a Bydgoszczą na rowerze. Ta nieoczekiwana okoliczność pozwoliła mu zaangażować się w strajki w Zakładach Rowerowych Predom-Romet w Bydgoszczy, a następnie z pełnym zaangażowaniem wspierać tworzenie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w regionie bydgoskim. Został wiceprzewodniczącym Regionu Bydgoskiego „Solidarności”. Jego działalność opozycyjna przyniosła mu internowanie 13 grudnia 1981 roku, które spędził w ośrodkach odosobnienia w Strzebielinku i Białołęce przez rok. Po powrocie do życia publicznego, zajął się uprawą owoców oraz angażował w Duszpasterstwo Ludzi Pracy w Bydgoszczy. Od 1987 roku działał w Krajowej Komisji Wykonawczej NSZZ „Solidarność”, a także był członkiem Komitetu Obywatelskiego. W latach 1989–1991 pełnił funkcję senatora RP, a w okresie 1991–1992 wojewody bydgoskiego. Był wpływowym działaczem Porozumienia Centrum, piastując stanowisko wiceprezesa, a później prezesa partii w latach 1990–1999. W latach 1991–1993 był posłem, a w latach 1999–2001 ministrem ochrony środowiska. Od 1999 roku związany z Porozumieniem Polskich Chrześcijańskich Demokratów i Stronnictwem Konserwatywno-Ludowym.