Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Miłość do śmierci
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Stanisława Umińska była obiecującą aktorką Teatru Polskiego na początku lat 20. XX wieku. W 1923 roku nawiązała bliską relację z Janem Żyznowskim, znanym krytykiem sztuki, malarzem i pisarzem, co przerodziło się w głęboką miłość obojga. Kiedy u Żyznowskiego wykryto nieuleczalnego raka, Umińska podjęła drastyczny krok i odebrała mu życie, chcąc oszczędzić mu cierpienia. Pomimo oskarżenia o morderstwo, sąd uniewinnił ją, lecz ona sama nie potrafiła sobie tego odpuścić. Powróciła do religii i wstąpiła do Stowarzyszenia "Samarytanki", które obecnie znane jest jako Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego. Poświęciła się pracy wśród byłych prostytutek i dzieci z najcięższymi deficytami. W czasie okupacji, wraz z Leonem Schillerem, organizowała przedstawienia teatralne dla dziewcząt z domu poprawczego. Aż do swojej śmierci w 1977 roku była zaangażowana w pracę na rzecz ośrodków prowadzonych przez jej zgromadzenie.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Stanisława Umińska była obiecującą aktorką Teatru Polskiego na początku lat 20. XX wieku. W 1923 roku nawiązała bliską relację z Janem Żyznowskim, znanym krytykiem sztuki, malarzem i pisarzem, co przerodziło się w głęboką miłość obojga. Kiedy u Żyznowskiego wykryto nieuleczalnego raka, Umińska podjęła drastyczny krok i odebrała mu życie, chcąc oszczędzić mu cierpienia. Pomimo oskarżenia o morderstwo, sąd uniewinnił ją, lecz ona sama nie potrafiła sobie tego odpuścić. Powróciła do religii i wstąpiła do Stowarzyszenia "Samarytanki", które obecnie znane jest jako Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek Samarytanek Krzyża Chrystusowego. Poświęciła się pracy wśród byłych prostytutek i dzieci z najcięższymi deficytami. W czasie okupacji, wraz z Leonem Schillerem, organizowała przedstawienia teatralne dla dziewcząt z domu poprawczego. Aż do swojej śmierci w 1977 roku była zaangażowana w pracę na rzecz ośrodków prowadzonych przez jej zgromadzenie.
