Maść na szczury

Bogdan Madej, który przyszedł na świat w 1934 roku, wychowywał się i spędzał wczesne lata dorosłości na terenach prowincjonalnych Polski. Chociaż porzucił edukację na poziomie licealnym tuż przed uzyskaniem matury, jego zawodowa ścieżka była niezwykle zróżnicowana. Pracował między innymi jako kontroler produkcji, technik, zaopatrzeniowiec, urzędnik, a także w wydawnictwie i jako redaktor. Wybór rezygnacji z formalnej edukacji otworzył przed nim różnorodne zawodowe możliwości, głównie na prowincji, a od połowy lat 70. Madej zajął się pisarstwem, które stało się jego głównym źródłem utrzymania. Osiedlił się w Lublinie, wtedy jeszcze mającym prowincjonalny charakter, gdzie spędził resztę życia aż do swojej śmierci w 2002 roku. Życie na prowincji, choć może nie w pełni dobrowolne, pozwoliło mu dokładnie obserwować codzienność, co zaowocowało zdolnością do uchwycenia esencji polskiej mowy w jej najbardziej surowej postaci. W swojej twórczości Madej przedstawia często groteskową rzeczywistość życia prowincji – pełne błota i surowości, ale jednocześnie sięgające głęboko. Z pozoru banalne sceny odsłaniają dramaty uniwersalne ludzkiego życia. Pod okiem Madeja te trywialne obrazy zyskują niezwykłą głębię, ujawniając cechy zarówno farsowe, jak i tragiczne. Jego historie nie tylko ilustrują poniżenia życia, ale także wyrażają głęboką empatię z niezwykle sugestywną prostotą przypowieści. Paweł Próchniak zwraca uwagę, że dzieło Madeja jest częścią XXXI tomu serii "W kręgu paryskiej KULTURY", projektu wspieranego finansowo przez Miasto Lublin.