Losy Panny Sary Burgerhart

Opublikowana w 1782 roku powieść epistolarna autorstwa Betje Wolff i Aagje Deken stanowiła istotny głos w debacie nad kierunkiem, który obrano w holenderskim oświeceniu. W sporze między tradycjonalistami a kosmopolitami, autorki opowiedziały się za tymi pierwszymi. Skierowały one krytykę na postawy, które stawały się powszechne w Holandii: naśladownictwo francuskich wzorców bez refleksji, religijny fanatyzm, zanikanie moralności, buntownicze nastawienie oraz niedbałość o obowiązki. Centralną postacią książki jest młoda, dziewiętnastoletnia amsterdamka, Sara Burgerhart. Po stracie rodziców, wychowywana przez ciotkę bigotkę, ucieka w poszukiwaniu wolności i lepszego życia. Na początku przedstawiana jest jako osoba lekkomyślna, skupiona na modzie i rozrywkach, co negatywnie wpływa na jej publiczny wizerunek. Na tle jej dorastania i pierwszych doświadczeń w przyjaźni i miłości, poruszane są kwestie polityczne i teologiczne oraz wielkie dylematy epoki oświecenia, takie jak rola kobiet w społeczeństwie, droga do szczęścia czy znaczenie literatury. Brak obecności dawnej literatury niderlandzkiej w świadomości polskich czytelników jest najlepiej ilustracją tego, że "Losy panny Sary Burgerhart" będą dopiero trzecim kompletnym dziełem holenderskiego oświecenia dostępnym na polskim rynku. Tłumaczeniem książki oraz dodatkowymi komentarzami zajął się Jan Urbaniak.